Dream.M’s Reviews > The Body Keeps the Score: Brain, Mind, and Body in the Healing of Trauma > Status Update

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
📘 بدن فراموش نمی‌کند
#خلاصه

📖فصل اول: درس هایی از کهنه سربازان جنگ ویتنام

فصل اول این کتاب میگه که تروما هیچ ربطی به برچسب هایی مثل ضعف اراده یا بزدلی نداره. این فصل نشون میده که چطور جنگ، خشونت یا حوادث ناگوار می‌تونن مدار عصبی مغز انسان رو تغییر بدن و از نو به شکل متفاوتی بسازن.
این فصل در واقع مقدمه‌ایه برای اثبات حرف اصلی کتاب: اینکه برای درمان زخم‌های عمیق، اول باید قبول کنیم که بدن آسیب‌دیده داره فریاد می‌زنه؛ و تا وقتی که زبان تن خودمون رو نشناسیم و بهش گوش ندیم، هیچ درمانی کامل نمیشه.

🤯اما جالبترین بخش این فصل برای خودم اینجا بود:

تلاش پزشکی برای نام‌گذاری این زخم‌ها در فصل اول، یک داستانی از مقاومت طولانی و طاقت‌فرساست؛ داستانی که نشون میده چطور سیستم سنتی درمان، سال‌ها از فهم واقعیت درونی آدما عقب مونده بود.
اون‌وقت‌ها که سربازا از جنگ ویتنام برمی‌گشتن، با تن‌هایی زخمی، کابوس‌های شبانه و خشم‌های ناخواسته دست‌وپنجه نرم می‌کردن. اما نگاه رایج روان‌پزشکی اون دوران، به جای درک کردن دردِ این آدما، بهشون برچسب می‌زد. پزشکای سنتی فکر می‌کردن این رفتارها ناشی از اختلال شخصیت، ضعف درون یا حتی تمارض و بهانه‌تراشی برای فرار از مسئولیته. جامعه‌ پزشکی هنوز باور نکرده بود که یک فاجعه‌ بیرونی چطور می‌تونه مغز و سیستم عصبی یک انسان کاملاً سالم رو دستکاری کنه.
نقطهٔ عطف ماجرا اونجا بود که دکتر بسل ون در کولک و همکاراش، به جای قضاوت کردن، نشستن و با دقت به روایت‌های این سربازان خسته گوش دادن. اونوقت بود که فهمیدن این مردان دیوانه نیستن؛ فقط جنگ تو تن و روان‌شون ادامه داره.
سیستمِ عصبی این آدما روی حالت بقا و جنگ قفل کرده بود و بدن‌شون هنوز توی خط مقدم داشت می‌جنگید.
بالاخره با اصرار همین پزشکان پیشرو و پافشاری خود کهنه‌سربازها، در سال ۱۹۸۰ گشایشی اتفاق افتاد و علم پزشکی بالاخره تسلیم شواهد شد. نام PTSD (اختلال استرس پس از سانحه) برای اولین بار به طور رسمی وارد کتب مرجع شد.
این نام‌گذاری یک پیروزی بزرگ بود؛ چرا که به رنج بی‌نام‌ونشان هزاران انسان، هویت و مشروعیت بخشید و به همه نشون داد که این درد، نتیجه‌ ضعف اراده نیست، بلکه واکنشی طبیعی به تجربه‌ای غیرطبیعیه.

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖