Arezuk’s Reviews > مردی که می‌خواست پرتره نیستی را بکشد > Status Update

رسیدم به این قسمت و با خودم فکر کردم چقدر خوب جنسیت مارو شناخته! حتی از خود ما بهتر:
"از ظاهر امر پیدا بود که یک زن در هر سنی که باشد، سیزده یا چهل و یک، احساس می‌کند در برهه زمانی حساسی در زندگی‌اش قرار دارد. این چیزی بود که تجارب نه چندان زیاد خودم در تعامل با جنس مخالف به من آموخته بود"
عجیبه و درست....

"باید منتظرش می‌شدم؛ مثل کسی که صبورانه منتظر زنگ تلفن است. و برای این که بتوانم آن‌طور صبورانه به انتظار بنشینم، باید به زمان ایمان می‌آوردم. باید باور می‌کردم زمان به نفع من جلو خواهد رفت."
صبر عجیبه و انگار جایی توی زندگی باید باهاش رو‌به‌روشد!

موراکامی همیشه برای من نجات دهنده بوده!
واقعا نمیدونم چطوری با اکثر کاراکترهای اصلی رمان‌هاش خاطره و ناخودآگاهی مشترک دارم؟ فقط انگار یه نسخه از من توی نوشته‌های موراکامی دارن زندگی‌ای سرتاسر عجیب و سوررئال ناشی از ذهن به هم ریختشون رو ادامه میدن و من ناظر اون نسخه‌ی خودمم.
این یکیو از همه بیشتر میتونم بفهمم
اون آدم ترد‌ شده از یک روال نرمال از همون سن کم که حالا گم شده ...