°~°Alkaz°~°’s Reviews > Kiedyś były tu wilki > Status Update

"-Czy kiedykolwiek skrzywdziłeś kobietę, która cię kochała?
-Nie wszyscy jesteśmy Stuartem Burnsem. Ale wszyscy popełniamy błędy, a to nie czyni nas złymi i to nie jest to samo.
-Za to wszyscy się nawzajem ranimy."

"-To potwór.
-Przeceniasz go. To zwykły człowiek. (...) tworzysz jego wizerunek jako potwora, robisz z niego postać mityczną, a faceci, którzy krzywdzą kobiety, to po prostu faceci. Jedni z nas. Zbyt wielu, kurwa, wśród nas i na wskroś ludzkich. A kobiety, które krzywdzą (...) to są zwykle kobiety, a wszystko, co robią, minuta po minucie, to planowanie, jak najlepiej przetrwać przy mężczyźnie, którego kochały."

"W głębi duszy wiedziałyśmy, że odszedł, by umrzeć spokojnie i bez zamieszania, jak zwierzę. Być może po to, by położyć kres temu, kim się stawał, wykorzystując tę odrobinę kontroli, jaką jeszcze dysponował. A może po to, żeby nas chronić w jedyny sposób, jaki znał."

"Odtąd stało się to normą. Coś się zepsuło w umyśle mojego ojca. Zmieniła się istota jego natury. Mama pewnie nazwałaby to jego zwierzęcą stroną, ale tak naprawdę było to aż nazbyt ludzkie. Frustracja. Przerażenie. Wstyd. I agresja."

"Wilki odczuwają samotność tak samo jak my. Różnica polega na tym, że samotność sprawia, że willi stają się bezbronne, podczas gdy nam, ludziom, zapewnia ochronę."

"Chce tu zostać na zawsze. Chcę już nigdy nie widzieć innego człowieka, nigdy niczego bardziej nie chciałam. Samotność jest nadzwyczajną, zapewnia spokój."

"-Znalazłam kilka miejsc.
-Tata musi być w swoim domu.
-Będzie coraz gorzej, a my nie umiemy się nim zaopiekować.
(...)
-Te miejsca go zabiją.
-Może szybsza śmierć nie byłaby taka zła."

"-Znalazłam kilka miejsc.
-Tata musi być w swoim domu.
-Będzie coraz gorzej, a my nie umiemy się nim zaopiekować.
(...)
-Te miejca go zabiją."

"Wszystkich w zasięgu jej głosu doprowadzało to do szlau. Za dnia odbierałam telefony od ludzi (...), którzy nie przebierając w słowach, kazali mi ją uciszyć. (...) Próbowałem tłumaczyć, że to dzikie zwierzę w żałobie. Ale myśl, że dzięki stworzenie opłakuje towarzyszą w tak poruszający, niemal ludzi sposób, to dla większości za dużo. Nikt z nas nie potrafi przestać nosić jje głosu w sobie."

"-Dlaczego tak bardzo nienawidzisz ludzi, mamo?
-Nie nienawidzę ich. Jestem realistką.
-Tata mówi, że troska o innych to jedyny sposób, żeby zadbać o siebie, i że tylko dobro uratuje świat.
-Mówisz o tym szaleńcu, który mieszka sam w dziczy i nie ma kontaktu z innymi ludźmi?"