Parisa’s Reviews > کافکا و عروسک مسافر > Status Update

تو را تصور می کنم که با دوستت، اقای نامه رسان روی نیمکتی در پارک اشتگلیس نشسته ای و خیالت را رها کرده ای تا مرا در این گشت و گذارها برای دستیابی به رویاهایم، همراهی کند. و حقیقت اینکه رویاها پایه و اساس زندگی اند. بدون رویا ما چیزی جز پیکرهایی گمگشته در زندگی روزمره نیستیم. من هرگز فراموش نمی کنم که آزادم چون که تو این آزادی و شادی را نصیبم کردی.

یک کودک با عبور از دیواره قطور وجدان آگاه شما به واسطه شخصیت بی غل و غش اش در واقع شما را با صمیمیت خویش مرعوب می کند.

فکر کرد: آه این بچه ها خائن اند! آنها با خوبی و پاکی خودشان آدم را حیرت زده می کنند؛ آنها چنان به سهولت می توانند تاثیرگذار باشند که هراس آور است.

دیشب وقتی خوابیدم، نبودنش برام خیلی سخت بود، چون عادت دارم اونو بغل کنم و بخوابم. تازه امروز صبح هم نتونستیم با هم بازی کنیم. بعدش هم، اصلا نمی فهمم چرا خیال می کنم این راز خودمه.

هیچ چیزی درباره روانشناسی کودک نمی دانست. تنها چیزی که آن را هم به طور غریزی می دانست این بود که بچه ها همه چیز را برای خودشان می خواهند. این خود، بخشی از معصومیتشان را شکل می دهد. خودخواهی از سر احتیاط، ادامه زندگی و نیاز. آنها خواهان همه چیزند، عشق، ناز و نوازش و توجه. بودن در مرکز هستی و چرخیدن جهان بر گردشان چنان عادی است که چیده شدن هر روزه ی غذا روی میز به مدد جادو.

فهمید که در برابر بچه ها نمی شود بی گدار به آب زد، چرا که اغلب خیلی جلوتر از بزرگترها می روند.

اولین نامه الگوی بسیار موفقی از آب در آمده بود، اطمینان داشت. برای نوشتن آن زحمت زیادی کشیده بود، به همین خاطر به آن می بالید. چرکنویس های زیادی نوشت، آهنگ هرکدام را بررسی کرد، کلمات را تغییر داد، میزان اثرگذاری شان را برآورد کرد و به دنبال زبانی ساده و قابل فهم گشت...

اولین نامه الگوی بسیار موفقی از آب درآمده بود، اطمینان داشت. برای نوشتن آن زحمت زیادی کشیده بود، به همین خاطر به آن می بالید. چرکنویس های زیادی نوشت، آهنگ هرکدام را بررسی کرد، کلمات را تغییر داد، میزان اثرگذاری شان را برآورد کرد و به دنبال زبانی ساده و قابل فهم گشت.

چگونه می توان حال و هوایش را وصف کرد؛ خوشبخت، شاد، پدرانه.

سرانجام عقربه ها همان زاویه ای را ساختند که دیروز دخترک با دو انگشت کوچکش نشان داده بود. این آخرین لحظه های انتظار، بدترین لحظه ها بودند، امیدی آمیخته با ناامیدی.