Parisa’s Reviews > مانولیتو به سفر می‌رود > Status Update

پدربزرگم بلند شدوتلوتلوخوران به توالت رفت.دنبالش رفتیم.خودش راتوی آینه نگاه کرد.پیشانیش داشت بدجوری کبودمی شد.ازیک گوشه کبودی همچنان خون می آمد.باماحرف نمی زد.حتی باجونورکه تکرارمی کردنمی خواسته اورا بکشد.جونورخیال می کندکه مردن یعنی این.به خاطرمادرم است که همیشه به اومی گویدبرای آدم های توی فیلمها گریه نکندچون بعدازاینکه مردند،باخیال راحت به خانه شان می روندوشام می خورندوحالاخیال می کندکه مردن یعنی این

همین طور داشتم گریه می کردم. ولی این بار به خاطر تابستان غمگین مادرم گریه نمی کردم، بلکه به خاطر زندگی سگی پدرم گریه می کردم. جونور دیگه گریه نمی کرد. فقط صدای گریه کردن از خودش درمی آورد. روی زمین نشسته بود و داشت با ماشینی که پیدا کرده بود، بازی می کرد. در واقع، با صدای گریه، ادای صدای موتور ماشین را در می آورد. او بچه ای است که همیشه از بدبختی سود می برد.

حتما فکر می کنی که مادر و پدرم چه گفتگوی خسته کننده ای دارند، همیشه همان حرف ها تکرار می شود و نهایت کسالت است. ولی من به تو جواب می دهم: نکند خیال می کنی مادر و پدرت بامزه تر هستند.

وقتی که آخر هفته برگشت، مادرم لیست را درآورد و جلوی صورت او گرفت: واضح است مانولو. سعی کن بهفمی. وقتی هیچ وقت در خانه نیستی، چطور انتظار داری پسرت تو را نفر چهارم لیست قرار ندهد؟

یک بار این لیست را به مادرم نشان دادم ولی چون می دانستم از آدم هایی است که به خاطر یک چیز جزئی عصبانی می شود، او را در اول لیست قرار دادم. مادرم از مادرهایی است که می گویند یک مادر را باید از همه چیز در عالم دنیا بیشتر دوست داشت. او را اول از همه گذاشتم. پدرم را همان طور که بود، نفر چهارم گذاشتم، چون به این جور چیزها اهمیت نمی دهد.

اول خیال کردم به خاطر جونور گریه می کنیم، چون خیلی بدقیافه بود. بعد فهمیدم به خاطر جریمه گریه می کنیم چون مادرم گفت: این کامیون ما را خانه خراب می کند. باید آن را بفروشیم.
آن وقت با شدت تمام و طور غیرقابل کنترل گریه کردم. برای این که کامیونمان را بیشتر از بعضی هایی که می شناسم، دوست دارم. آن را به اندازه پدرم و مادرم دوست دارم. آن را کمی کمتر از پدربزرگم دوست دارم.