مجید اسطیری’s Reviews > افلاطون > Status Update

روش تحقیق مبتنی بر مفروضات بیراهه ای بیش نیست. اگر آدمی بخواهد در خود هستی بنگرد بیم آن است که نیروی بینایی را از دست بدهد. چنانکه چشم اگر به خورشید بنگرد نابینا می شود. پس چاره ندارد جز آنکه به مفهوم ها پناه ببرد و درباره ی ذات و ماهیت اشیا به یاری آنها تحقیق کنند

آنجا که اندیشه ایده (مُثُل) به صورت نظریه ثابتی در می‌آید و در نتیجه سبب بروز مسائل لاینحلی می گردد افلاطون خود به انتقاد می پردازد و مثلا می پرسد:
آیا فقط چیزهای خوب دارای ایده اند یا چیز های بعد نیز ایده ای دارند؟
ارتباط ایده ها با یکدیگر چگونه است؟
ایده ها چگونه هم هستند و هم نیستند؟

افلاطون فرق خطابه های دراز را با گفت و گویی که با جمله های کوتاه صورت می‌گیرد و خطابه های سیاسی را با گفتگوهای واقعی مطرح می‌کنند: عیب خطابه‌های دراز این است که شنونده سخنانی را که گفته شد از یاد می‌برد و سخنگو از پاسخ سوالی که مطرح است شانه خالی می‌کنند

گوته: افلاطون در روش خود همهء موضوعات تفکر را از میان برمیدارد.

فضیلت را از چه کسی میتوان آموخت؟ آموزگار هنر سیاست کیست؟ به عبارت دیگر در مهمترین امور کدام کس استاد و صاحب‌نظر است؟ بسیاری از فضایل بی‌گمان آموختنی هستند ولی اینکه مردان بزرگ که در فضیلت کشورداری سرآمد اقران بوده اند نتوانستند فضیلت خود را به فرزندان خویش بیاموزند و اینکه شهروندان خردمند نمی‌توانند فضیلت خود را به دیگران منتقل سازند دلیلی ست بر اینکه آموختن آموختن مهمترین فضایل امکان پذیر نیست

سوفیست ها ادعا می‌کنند که می‌توانند فضیلت را به دیگران بیاموزند خاصه فضیلت سیاسی را. می‌خواهند یاد بدهند که آدمی چگونه می تواند موفق شود و قدرت را به دست آورد ولی سقراط به عکس آنان می گویند برای انجام هر کار خواهد کشاورزی باشد یا ناخودای کفشگری یا درودگری کسانی را انتخاب می‌کنیم که در آن کار صاحبنظران و اگر کسی بخواهد فنی را بیاموزد مرا به نزد استادان آن فنی می‌فرستیم � تربیت کیست فضیلت را از کی میتوان آموخت آموزگار