mohsen pourramezani’s Reviews > جنگ چهره زنانه ندارد > Status Update

آرزو می‌کردیم«بچه‌ها کاش زنده بمونیم، بعد از جنگ همه خوشبخت میشن! یه زندگی خوش‌و‌خرم تو راهه! اونایی که تو جنگ این همه سختی کشیدن،بعد از جنگ همدیگه رو درک می‌کنن و دلشون به حال هم می‌سوزه.همه همدیگه رو دوست خواهند داشت.آدم‌ها تغییر خواهند کرد.»ما به این جملات شک نداشتیم حتی یه ذره
عزیز من،گلم،مردم مثل گذشته از همدیگه تنفر دارن.دوباره همدیگه رو می‌کشن.این مسئله واقعا برام غیرقابل فهمه، اینها کی‌ان؟ ما، همین ما هستیم

من یادمه... یه دختر آلمانی رو که بلا سرش آورده بودن. افتاده بود رو زمین... یه نارنجک بین پاهاش فروکرده بودن... الان خجالت می‌کشم، اما اون موقع خجالتی حس نمی‌کردم. احساسات تغییر می‌کنن. مثلا ما روزهای اول یه چیز رو حس می‌کردیم، بعد اون حس تغییر می‌کرد...

«خب، جنگ تموم شد، تنها موندم، هم گاو مانده بودم، هم گاو نر، هم زن بودم و هم بودم و هم مرد. ای بابا... »

وطن چطور از ما استقبال کرد؟ قادر نیستیم بدون اشک تعریف کنم… چهل سال گذشته، اما تا همین الان گونه‌هام از اشک داغه. مردها سکوت کرده بودن، اما زن‌ها… اونا سرمون فریاد می‌زدن «می‌دونیم شما اون‌جا مشغول چه کارایی بودید! جوونا رو… شوهرای ما رو تور می‌کردید. ج… جبهه‌ای! فاحشه‌های جنگی!… » همه‌جوره به‌مون توهین می‌کردن… فرهنگ لغت روسی خیلی غنیه…

موقع بمبارون قایم می‌شدم و به این فکر می‌کردم که هرجور می‌خوان بکشن منو، فقط صورتم رو با دست می‌پوشوندم تا آسیب نبینه. فکر می‌کنم همه‌ی دخترهای ما این‌طور فکر می‌کردن. اما مردها به‌مون می‌خندیدن، برای مردها این چیزا خنده‌دار بود. می‌گفتن این‌ها به مرگ فکر نمی‌کنن، به چیزای احمقانه فکر می‌کنن. راجع به چیزای احمقانه‌ی زنانه... »

«چه آرزویی داشتیم؟ اولین آرزومون پیروزی تو جنگ بود. دومین آرزومون هم زنده موندن. یکی می‌گفت «جنگ تموم شه، یه عالمه بچه می‌آرم.» یکی دیگه می‌گفت «می‌رم دانشگاه.» یکی هم می‌گفت «من از آرایشگاه بیرون نمی‌آم. لباس خوشگل می‌پوشم و مراقب زیباییم خواهم بود.» یا این‌که عطرهای خوب می‌خرم. یه شال و یه ‌گردن‌بلند هم می‌خرم.» خب بالاخره این زمان رسید. جنگ تموم شد. همه یکهو ساکت شدن... »

من قانونی را کشف کردم: هر چه مستمعین بیشتر می‌شدند، داستانی که تعریف می‌شد بیشتر سانسور می‌شد. همواره به این توجه می‌شد که چطور باید تعریف کرد و چه چیز را باید تعریف کرد. آن‌چه وحشتناک بود، عظیم و آن‌چه در انسان نامفهوم و تاریک بود، مفهوم جلوه می‌کردند. در چنین شرایطی، گویی، به بیان گذشته برمی‌گشتم، بیابانی خالی از بوته‌های حقیقت که در آن تنها مجسمه‌ها دیده می‌شدند. مجسمه‌های مغرور و غیرقابل نفوذ.

«جنگ تموم شد، سه تا آرزو داشتم: اول اینکه دیگه سینه‌خیز نرم و سوار اتوبوس برقی بشم، دوم اینکه یه دونه نون سفید بخرم و بخورم، سوم اینکه تو یه رختخواب سفید، عمیق بخوابم، ملافه‌ها و خلاصه همه چیش سفید باشه...»

«در نوزده‌ سالگی به من نشان شجاعت داده شد. در همون نوزده سالگی موهام شروع کردن به سفید شدن. در نوزده سالگی، در آخرین عملیاتی که توش حضور داشتم، جفتِ ریه‌هام ترکش خوردن، یه گلوله هم از بین مهر‌ه‌ی ستون فقراتم رد شد. از پا معلول شدم... و من رو کسته به حساب آوردن...

الان که به نوه‌ی نوزده ساله‌م نگاه می‌کنم... تعجب می‌کنم!‌بچه‌س هنوز... »

«چی بعد از ما می‌مونه؟ من معلم تاریخ هستم... تا جایی که یادمه، کتاب تاریخ رو سه بار تغییر دادن. من از روی سه کتاب درسی مختلف درس دادم...
بعد از ما چی می‌مونه؟ تا وقتی زنده‌یم، از ما بپرسید. بعدش ما رو از خودتون درنیارید و نسازید.»