ع’s Reviews > انسان پاره پاره > Status Update

انسان نوین، رایانه اش اورا کنترل و تامین اجتماعی اداره اش می کند. بی رنج و بی تلاش، اما بدو ن احساس و عاطفه، بی عمق اما بدون مصیبت، بی شعر اما بدون رنج جدایی، همانند گفته ی افلاطون: این انسان میتواند همان اندازه خوشبخت باشد که اسفنج ها

بودلر: هیچ چیز پوچ تر از پیشرفت نیست زیرا انسان همیشه همان انسان، یعنی در حالت توحش است

انسان علم را قاعده ای برای همه شناخت ها میداند در نتیجه نسبیت و ابطال پذیری را خصیصه حقیقت می داند

ساختار علوم، فناوری را الگویی برای همه ی شناخت ها می داند چراکه سود آوری و کارایی، مبنای اعتبار فناوری است. دانشمندان در واقع از یک نظریه به نظریه ی دیگر از خطا به حقیقت (یا از نیمه حقیقت به حقیقت کامل تر) نمی رسند. بلکه همچون فن سالاران، از یک سیستم خنک کننده ی قدیمی به سیستم جدیدتر با کارآیی بیشتر دست می یابند. [چراکه همانطور که آمد در این پژوهیدن حقیقتی در میان نیست ونظریات تنها، الگوهای فکری قابل پیاده سازی اند]ء

هرجا معنایی نباشد امکان ارتباط وجود نخواهد داشت، و هرجا ارتباطی نباشد همه چیز بی معنا خواهد بود، زیرا قابل فهم نخواهد بود. وحدت بشریت تنها مبتنی بر امکان ارتباط معانی لزوما مشترکی است که به درستی آنرا جوهر کلی گفته اند. این امکان ارتباط و شناخت جوهر کلی همان عقل است

آشکار ترین واقعیت فرهنگی نیم قرن اخیر که به هر کس اجازه داده که هر سخن پوچی را عنوان کند و خود آن را بپذیرد، ترک عقل است؛ و این تقریبا تعریفی از پست مدرنیسم است

انسان معاصر از لحاظ فرا طبیعی دوپاره شده: فاعلی است منطقی که از لحاظ شناخت شناسی، خود را موضوعی برای شناخت میابد، موضوعی است علمی که علیه موقعیت منطقی خود شوریده و خواستار شیوه ی رفتار طبیعی [رفتاری که از او انتظار میرود، هم رنگی با جماعت، هم شکلی اجتماعی] شده است. انسان که جهان را با فنون رام کرده، خود نیز با همان فنون رام شده است

هر آنچه دوست می داشتیم با گذر از یک عوام فریبی [حاکم در جامعه] به عوام فریبی دیگر، افول کرده و به تباهی تاکنون نادیده ای دچار گشته است. قانونی برای این عوام فریبی ها وجود دارد که همیشه به حقیقت می پیوندد: همیشه عوام فریبی بعدی زیانبار تر و رذیلانه تر
از عوام فریبی قبلی است [که این خود باعث تداوم عامی زیستن و پست شدن مداوم سطح آن است] ء

برگسون به درستی توجه داشت که شخصیت هایی طنز، تنها کاری که میکنند برجسته کردن ویژگی های بسیار رایج و معمولی جامعه است که مخاطبان بی درنگ آنها را می شناسند. اگر از شنیدن ناله و زاری هایی که مشهورترین آنها "زیستن در دورانی حقیر" است می خندند از آن روست که این خنده بی قصد، بی اراده و متداول است. پیشینه ای به درازای عمر بشر دارد

توکویل: درک اینکه چگونه انسان هایی که دست از رهبری خود کشیده اند می توانند رهبرانشان را درست برگزینند دشوار است ... قانون اساسی که در بالا جمهوری و در بخش های دیگر فوق سلطنتی باشد، همچون هیولایی ناپایدار که عیوب حاکمان و بلاهت حکومت شوندگان آن را به نابودی می کشاند است