mohsen pourramezani’s Reviews > این کتاب را بسوزان > Status Update

آخرین کلام پیرامون ادبیات گواه بی‌شک از کامو خواهد بود: «آن‌ لحظه‌ای که چیزی بیشتر از یک نویسنده نباشم، نوشتن را کنار خواهم گذاشت»

واقعیت آن است که نوشتن می‌‌تواند ما را وادار به انجام دادن کارهای مختلفی کند:‌ می‌تواند بخنداندمان، به هق‌هق‌مان بیندازد، اگر متنی هرزنگارانه باشد و ما هم جوان، می‌تواند تحریک‌مان کند. و البته می‌تواند بخواباندمان؛ و هرچند در بیشتر مباحثات در باب نقش و وظیفه‌ی اجتماعی نویسنده، این اثر
خواب‌آور نادیده گرفته می‌شود، ظن من بر این است که گسترده‌ترین اثر عملی نوشته‌ها همین است
(جان آپدایک)

داستان‌گویی، به خاطر تمام توانی که در تصویرسازی دارد، در بهره‌گیری از میانجی زمان بیشتر با موسیقی هم‌ساز است؛ حتی شاید نبوغ داستان‌گویی و اصلی‌ترین تبدیلات و تحولات آن، در بند زمان، ریتم و طنین باشد. معنایی از زمان که مانند یک تابلوی نقاشی منجمد نشده، بلکه همچون زمان درون یک سمفونی به خدمت گرفته می‌شود.

ما خانواده‌ای بودیم که در حاشیه‌ی فقیرتر طبقه‌ی متوسط دوره‌ی رکود دست و پا می‌زدیم؛ دلم می‌خواست از درافتادن پدرم به ستیزه‌ی پرهیاهیویی در طاعون رقابت بپرهیزم؛ و کاغذ و مداد، خلاف اسباب‌بازی‌های دیگران، ارزان بود.