Parham’s Reviews > سفر به انتهای شب > Status Update

وقتی که جوان باشی و چیزی ندانی هر غمی را با غم عشق اشتباه می‌کنی...

کشیش مدت هاست که دیگر به خدایش فکر نمی‌کند، در حالیکه خادم کلیسا هنوز سر ایمانش ایستاده!

مردم از نمایشی به نمایش دیگر می‌افتند. وقتی که صحنه هنوز آماده نیست، نمی‌توانند شکل یا نقش خودشان را مجسم کنند. بنابراین همانجا می‌مانند، در مقابل حادثه دست روی دست می‌گذارند، انگیزه هاشان را درست مثل چتر می‌بندند، به صورت غیرمنطقی پیلی پیلی می‌خورند و به خودشان خلاصه می‌شوند، یعنی به هیچ.

شاید همین است که آدم در زندگی دنبالش می‌گردد، فقط همین، یعنی دنبال بزرگترین غصه ممکن تا قبلی از مردن کاملا در قالب خودش جا بیفتد.

نقشت و سرنوشتت را بدون اینکه بفهمی کم کمک جدی می‌گیری و بعد وقتی سر بر می‌گردانی، می‌بینی که دیگر برای تغییر وقتی نیست. سر تا پا دلشوره شده ای و برای همیشه به همین شکل ثابت باقی می‌مانی.

جنگ بعضی ها را سوزانده بود و بعضی دیگر را گرم کرده بود، درست مثل آتش که می‌تواند شکنجه یا گرما بدهد، بسته به اینکه تویش نشسته باشی یا روبرویش.
باید گلیم خودت را از آب بیرون بکشی. قضیه همین است.

خوابیدن مردم غم‌انگیز است، پیداست که غم‌شان نیست که همه چیز همانطور که هست باشد یا نباشد، پیداست از خودشان نمی‌پرسند چرا آنجا هستند. برایشان علی‌السویه است. هر حالی که باشند، می‌خوابند، بی‌فکرند، مثل سیب زمینی بی‌رگند، به هیچ فکر نمی‌کنند، چه آمریکایی باشند و چه نباشند. همیشه وجدانشان راحت است.

قانون، چرخ و‌ فلک بزرگ بدبختی است. وقتی که فقیر بیچاره ای اسیرش می‌شود، تا قرن‌ها بعد هم می‌شود فریادش را شنید...

آدم ممکن است کورمال کورمال از وسط اشکال مبهم خاطرات بگذرد و لابلایش گم بشود. تعداد آدم‌ها و اشیایی که در گذشته آدم دیگر حرکتی ندارند دیوانه کننده است. زنده هایی در دخمه‌های زمان سرگردانند، چنان کنار مرده ها خوابیده اند که انگار یک سایه واحد بر سر همه‌شان افتاده.
.
همچنانکه پیر می‌شوی دیگر نمی‌دانی مرده ها را در ذهنت زنده کنی یا زنده‌ها را.

عشق عین الکل است، هر قدر ناتوان‌تر و مست‌تر بشوی، گمان می‌کنی که قوی‌تر و تواناتری و از حقوق خودت مطمئن‌تر می‌شوی.