Rêbwar’s Reviews > ناتور دشت > Status Update

همه ش مجسم می‌کنم چن تا بچهٔ کوچیک دارن تو یه دشت بزرگ بازی می کنن. هزار هزار بچهٔ کوچیک؛ و هیشکی هم اون جا نیس، منظورم آدم بزرگه، غیر من. منم لبهٔ یه پرتگاه خطرناک وایساده م و باید هر کسی رو که می آد طرف پرتگاه بگیرم – یعنی اگه یکی داره می دوئه و نمی دونه داره کجا می ره من یه دفه پیدام می شه و می گیرمش. تمام روز کارم همینه.
ناتور دشتم.
می دونم مضحکه ولی فقط دوس دارم همین کارو بکنم، با این که می دونم مضحکه.»

پسر، وقتی یکی می‌میره، حسابی مرتبش می‌کنن.
امیدوارم اگه واقعا مردم، یه نفر پیدا شه که عقل تو کله‌ش باشه و پرتم کنه تو رودخونه، یا نمی‌دونم، هر کاری بکنه غیر گذاشتن تو قبرستون.
اونم واسه این‌که مردم بیان و یکشنبه‌ها گل بذارن رو شکمم و این مزخرفات.
وقتی مُردی گل می‌خوای چیکار؟ 

راستش هیچ تحملِ کشیش جماعتو ندارم.
مخصوصا اونایی رو که می‌اومدن تو مدرسه‌ها و با لحنِ مقدس خطابه می‌خوندن.
خدایا، چقدر از اون لحن بدم می‌آد.
نمی‌فهمم چرا نمی‌تونن با لحنِ معمولی حرف بزنن.
موقعِ حرف‌زدن خیلی حقه‌باز به نظر می‌اومدن.

«زندگی واقعا یه جور بازیه پسرجان. زندگی یه جور بازیه که با توجه به مقررات بازیش می‌کنن»
«دُرُسّه آقا. می‌دونم که زندگی یه جور بازیه. می‌دونم.»

چه بازی‌ای، چه کشکی، چه پشمی. بازی! اگه طرفِ کله گنده‌ها باشی قبول دارم بازیه.
ولی اگه طرفِ دیگه باشی، طرفی که کله گنده‌ها نیستن، دیگه بازی چه معنی داره؟ هیچ‌چی. هیچ بازی‌ای در کار نیست.