Narjes Dorzade’s Reviews > آفرینش و آزادی: جستارهای هرمنوتیک و زیبایی شناسی > Status Update

سال‌هاست که خاموش است.پس از آفریدن چهل و سه فیلم،سرانجام سکوت را برگزید.همچون الیزابت فوگلر در پرسونا که در میان راهِ اجرای الکترا ایستاد،رو به سوی ما برگرداند،و در چشم‌هایش هراسی بزرگ نهفته بود،و ناباوری و پرسش‌‌هایِ بی‌پایان...

درباره‌ی اینگمار برگمان
بابک احمدی

قهرمان نمایش مدرن ممکن است حماقت کند(شاه لیر)،گرفتار تردید شود(هملت)،اسیر دروغ‌‌ها و وسوسه‌ها گردد(اتللو)،و حتی متاثر از نیروهای شیطانی راه شر را برگزیند و دست به جنایت زند(مکبث)،ولی در همه‌حال انسانی است آگاه و مختار که فقط نقشِ بیانگرِ تقدیری شوم و محتوم را به عهده ندارد.

ژان لوک گدار درباره‌ی سه شخصیت اصلی فیلم زیبایش "دسته‌ی جدا" گفته که این‌ها آدم‌های واقعی هستند،درست و حقیقی هستند.در مقابل،این دنیاست که با واقعیت همخوان نمی‌شود.دنیا فیلمنامه‌ای نادرست دارد،و زندگی فیلمی است که بد ساخته شده.

پی‌نوشت:[این کتاب خیلی عالیه‌،اما خیلی زیاده😧]

در هنگام تماشای پرده‌های مونه است که خود را ((درون چشم‌اندازها)) حس می‌کند

هرگز هیچ اثر هنری‌ای نمی‌تواند،ما را سرتا‌پا عوض کند،زندگیمان را به طور مطلق تغییر دهد،شرایط هستی‌مان را سراسر دگرگون کند.

جهان متن،یا جهان اثر هنری دنیایی است که هنرمند آزادانه در آن به چیزی که خواهان آن است،به آرمان‌هایش،خواست‌هایش،و به آینده‌اش شکل می‌دهد.

به نظر می‌رسد که ون‌گوگ از تصور سیاره‌ای که نتوان در آن نقاشی کرد،به هراس می‌افتاد.کشیدن برای او نیازی درونی و شرطی برای زندگی بود.از نظر او زندگی در زمین ما وقتی با ارزش می‌شود که کسی،به هیات پروانه‌ای یا در هر شکل دیگری،بتواند آنجا نقاشی کند.

ما می‌خواهیم چیزی بیش از یک متن پایان‌یافته را مشاهده کنیم.می‌خواهیم در برابر چشم‌هایمان سرچشمه‌ی یک اثر،تاریخ تولید آن و زایش آن را ببینیم...آرزو داریم که فراشد شکل‌گیری و شدنِ اثر به آرامی در برابر دیدگان ما هویدا شود.

نیچه