Marziye’s Reviews > تو را دوست دارم چون نان و نمک > Status Update

جدایی چون میله‌ای آویزان در هوا
به سر و صورتم می‌خورد.
هذیان می‌گویم
می‌دوم، جدائی در پِیم.
رهایی از آن ممکن نیست
پاهایم توان ایستادن ندارند
جدایی زمان نیست، راه نیست
جدایی، پلی در میان،
از مو باریک‌تر، از خنجر تیزتر
از خنجر تیزتر، از مو باریک‌تر
جدایی پلی میان ما
حتی اگر زانو به زانو با تو نشسته باشم.

اما چیزهای ممنوعی هم هست
که می‌توانی گوشه‌ی قلبت پنهان کنی
عشق، اندیشه، دریافتن.

چشمان بانوی من به رنگ میشی است
با امواجی سبز در درونشان
چون رگه‌های سبز بر طلا
یاران! چگونه است این
در این نُه سال
بی آن که دستم به دست او بخورد
من در اینجا پیر می‌شوم
او در آنجا.
محبوب من،
که گردن بلورینت چین می‌خورد
ما هرگز پیر نخواهیم شد
زیرا که پیری
یعنی جز خود به کسی دل نبستن.

چه میکند اکنون
دراین لحظه
درخانه است یابیرون؟
کارمیکند،دراز کشیده یاسرپاست؟
شایددرست همینک دستش رابلندکرده
چه زیباست مچهای برهنه‌اش
چه میکنداکنون
دراین لحظه؟
شاید،دست برپشت گربه‌ای میکشد
خوابیده به زانوانش
ویاشاید،قدم برمیداردتاکه راه بیفتد
باپاهای زیباییکه درتاریکی زندگیم اورا بسویم می‌آورند
به چه می‌اندیشداکنون
بمن؟
یا
شاید،
به لوبیایی که دیر میپزد
ویا
به اینکه چرا بعضیها چنین نگون بختند؟
چه میکند اکنون
دراین لحظه؟

تو را دوست دارم
چون نان و نمک
چون لبان گُرگرفته از تب
که نیمشبان در التهاب قطره‌ای آب
بر شیرِ آبی بچسبد.

تو را دوست دارم
چون لحظه‌ی شوق، شبهه، انتظار و نگرانی
در گشودن بسته‌ی بزرگی
که نمی‌دانی چیست.

تو را دوست دارم
چون سفر نخستین با هواپیما
بر فراز اقیانوس

چون غوغای درونم
لرزش دل و دستم
در آستانه‌ی دیداری در استانبول
تو را دوست دارم چون گفتن "شکر خدا زنده‌ام."

گاه تو را، نان را و آزادی را گم کردم
اما ایمانم را از کف ندادم
ایمانم به روزهایی که
از میان تاریکی‌ها، ضجه‌ها و گرسنگی‌ها
حلقه بر درِمان خواهد کوبید
با دستانی همه از آفتاب.