Mahsa’s Reviews > تکه‌هایی از یک کل منسجم > Status Update

تو خودت باش، نترس. من کمی فرصت می خواهم، گرد و غبار این گم شدگی را که پاک کنم دستت را خواهم گرفت. دوباره باهم زیر باران خواهیم رفت. دوباره عاشقت خواهم شد. صبور باش. لحظه ی "خودم بودن" نزدیک است.
پ.ن: به وقتِ امروز و حس خوبش، به وقتِ تجربه یه خیال آروم بعد از ماه ها، به وقت برگشتن به بوی کتاب با یه خیال آسوده...

سکوت گاهی از سر بی نیازی است. بی نیاز از اینکه توضیح دهیم برای آنچه هستیم و آن طور که رفتار می کنیم. بی نیاز از اینکه تلاش کنیم تا تصویر ذهنی دیگران را در مورد خودمان "درست" کنیم. بی نیاز از تعریف ها و تخریب ها. بی نیاز از پاسخ ها و پرسش ها.

آن قدر بزرگسال باشیم که بتوانیم بپذیریم آنچه را که نمی توانیم تغییر دهیم، و آنقدر بصیرت داشته باشیم که بتوانیم از هرآنچه اکنون در اختیار داریم لذت ببریم. جریان زندگی برای آنهایی که شبیه کودکان همیشه در آرزوی برآورده شدن آرزوها و تفکراتشان هستند، محل غمگین کننده ای است. جریان زندگی ترکیبی بی نقص از اکنون و نداشته های ما است.

حس آدم هایی که به ما اعتماد می کنند شبیه پرنده ای زیبا است که روزی تصمیم می گیرد ما را امتحان کند. او قمار می کند و بر شانه مان می نشیند. او به دستان ما پناه می آورد تا ببیند آیا متعلق به ما است یا نه؟ در گیر و دار این امتحان کردن ممکن است نابود شود، چون زندگی اش در دستان ما است. اعتماد کردن کار سختی است و سخت تر از همه داشتنِ جانِ پرنده ای در دست است. مواظب پرنده هایی که ما را انتخاب کرده اند باشیم... قمار کرده اند.

ما در مقابل رابطه و احساس های طرف مقابلمان مسئول هستیم. بیایید آدم ها را بیشتر از آنچه تنها هستند، تنها نکنیم.

تلاش زیادی نکنیم که تصویر بی نقصی از خودمان به دیگران نشان دهیم. اجازه ندهیم که آدم ها از ما بت بسازند. در هر رابطه ای که تبدیل به بت شدید، منتظر آن روزی باشید که به دست همان فرد شکسته شوید.

رنج است که ندانیم مشکل چیست و از دور بنشینیم و زندگیمان را نگاه کنیم؛ شبیه درمانده ای در انتظار باز شدن درهای غیبی! بزرگتر که می شویم جایی باید قبول کنیم که دیگر احتیاجی به پناهگاه قدیمی مان نداریم. باید بیرون بیاییم و مواجهه شویم، با هرچه که هست و هرچه که در توان داریم.

هر فرد بخشی از خودش را پنهان می کند. ما آدم ها در صداقتِ مطلق نمی توانیم دوام بیاوریم.

تمام می شود. هر احساسی پایانی دارد. اجازه ندهیم ذهنمان ما را گیر بیندازد. بگذاریم در جریان این آمدن ها و رفتن ها، در میان این شادی ها و غم ها زندگی کنیم. زندگی امتداد و تکرار این احساس هاست. همراهشان باشیم و در هیچکدامشان گیر نکنیم. در لحظه ها زندگی کنیم اما به هیچ لحظه ای دل نبندیم.
گذر کنیم و با تمام وجود ثانیه ی بعد را در آغوش بکشیم.

چقدر گاهی از دست دادن ها را لازم داریم. درست و به موقع می آیند و در گوشمان زمزمه می کنند: دل کندن را تمرین کن.