Mahsa > Recent Status Updates

به دیگران حق بدهیم که در لحظه کسی باشند که واقعا هستند، به ویژه اگر خلاف خواسته من باشد.

وقتی انگیزه اصلی ارتباط با دیگری، دفع تنهایی‌ست، پس آن دیگری به ابزار بدل شده است.

قربانی کردن فردیت راه حل دیگری را نیز به ارمغان می آورد: فرد از طریق غرقه شدن در فردی دیگر، علتی دیگر یا جستجویی دیگر، اضطراب تنهایی را فرو می‌نشاند. بنابراین به قول کیرکگور افراد در نومیدی مضاعف به سر می‌برند. با یک نومیدی بنیادین اگزیستانسیال آغاز می‌کنند و بعد در نومیدی بیشتر فرو می روند چون پس از قربانی کردن خودآگاهی، دیگر حتی نمی‌دانند که نومیدند.

ببرهای من کدام‌اند؟ امروز چه اتفاقی افتاده است که فقدان، ناکامی، یا درماندگی را احساس می کنم؟
پاسخ من چیست؟ نگاهم به این موقعیت چیست و آن را چگونه ارزیابی یا تفسیر می‌کنم که باعث می‌شود احساس افسردگی کنم؟

People are amazingly adept at faking happiness. It's almost second nature to them, like checking a public phone for coins after making a call.

تمام سرودهای پیروزی درست در لحظه اوجشان حزن عجیبی دارند؛ یادآور شکستی که نزدیک است.

ما نمی توانیم تصمیم بگیریم و در عین حال هیچ چیز را از دست ندهیم.

تو خودت باش، نترس. من کمی فرصت می خواهم، گرد و غبار این گم شدگی را که پاک کنم دستت را خواهم گرفت. دوباره باهم زیر باران خواهیم رفت. دوباره عاشقت خواهم شد. صبور باش. لحظه ی "خودم بودن" نزدیک است.
پ.ن: به وقتِ امروز و حس خوبش، به وقتِ تجربه یه خیال آروم بعد از ماه ها، به وقت برگشتن به بوی کتاب با یه خیال آسوده...

سکوت گاهی از سر بی نیازی است. بی نیاز از اینکه توضیح دهیم برای آنچه هستیم و آن طور که رفتار می کنیم. بی نیاز از اینکه تلاش کنیم تا تصویر ذهنی دیگران را در مورد خودمان "درست" کنیم. بی نیاز از تعریف ها و تخریب ها. بی نیاز از پاسخ ها و پرسش ها.

آن قدر بزرگسال باشیم که بتوانیم بپذیریم آنچه را که نمی توانیم تغییر دهیم، و آنقدر بصیرت داشته باشیم که بتوانیم از هرآنچه اکنون در اختیار داریم لذت ببریم. جریان زندگی برای آنهایی که شبیه کودکان همیشه در آرزوی برآورده شدن آرزوها و تفکراتشان هستند، محل غمگین کننده ای است. جریان زندگی ترکیبی بی نقص از اکنون و نداشته های ما است.

حس آدم هایی که به ما اعتماد می کنند شبیه پرنده ای زیبا است که روزی تصمیم می گیرد ما را امتحان کند. او قمار می کند و بر شانه مان می نشیند. او به دستان ما پناه می آورد تا ببیند آیا متعلق به ما است یا نه؟ در گیر و دار این امتحان کردن ممکن است نابود شود، چون زندگی اش در دستان ما است. اعتماد کردن کار سختی است و سخت تر از همه داشتنِ جانِ پرنده ای در دست است. مواظب پرنده هایی که ما را انتخاب کرده اند باشیم... قمار کرده اند.

ما در مقابل رابطه و احساس های طرف مقابلمان مسئول هستیم. بیایید آدم ها را بیشتر از آنچه تنها هستند، تنها نکنیم.

تلاش زیادی نکنیم که تصویر بی نقصی از خودمان به دیگران نشان دهیم. اجازه ندهیم که آدم ها از ما بت بسازند. در هر رابطه ای که تبدیل به بت شدید، منتظر آن روزی باشید که به دست همان فرد شکسته شوید.

رنج است که ندانیم مشکل چیست و از دور بنشینیم و زندگیمان را نگاه کنیم؛ شبیه درمانده ای در انتظار باز شدن درهای غیبی! بزرگتر که می شویم جایی باید قبول کنیم که دیگر احتیاجی به پناهگاه قدیمی مان نداریم. باید بیرون بیاییم و مواجهه شویم، با هرچه که هست و هرچه که در توان داریم.

هر فرد بخشی از خودش را پنهان می کند. ما آدم ها در صداقتِ مطلق نمی توانیم دوام بیاوریم.

تمام می شود. هر احساسی پایانی دارد. اجازه ندهیم ذهنمان ما را گیر بیندازد. بگذاریم در جریان این آمدن ها و رفتن ها، در میان این شادی ها و غم ها زندگی کنیم. زندگی امتداد و تکرار این احساس هاست. همراهشان باشیم و در هیچکدامشان گیر نکنیم. در لحظه ها زندگی کنیم اما به هیچ لحظه ای دل نبندیم.
گذر کنیم و با تمام وجود ثانیه ی بعد را در آغوش بکشیم.

چقدر گاهی از دست دادن ها را لازم داریم. درست و به موقع می آیند و در گوشمان زمزمه می کنند: دل کندن را تمرین کن.

تو نبودی
تکیه زدم به دیوار، در برابرت
گفتم، گفتم، گفتم
با دهانی بسته
تو نبودی...

فصل دوم اندوهم
آرام آرام
به پایان خواهد رسید
اگر
این شعر را تمام کنم
یا کمی بهتر بخوابم
یا نامه ای برسد
و یا
چند خبر خوش
از رادیو...

برای آن که می میرد
واپسین صدای پیش از مرگ
چه طنینی دارد؟

If it feels like you versus the world, chances are it's really just you versus yourself.

Our beliefs are malleable, and our memories are horribly unreliable.

Being "average" has become the new standard of failure!

True happiness occurs only when you find the problems you enjoy having and enjoy solving.

The point is, most of us struggle throughout our lives by giving too many fucks in situations where fucks do not deserve to be given.
We give a fuck when a show we liked was canceled on TV. We give a fuck when our coworkers don’t bother asking us about our awesome weekend. We give a fuck when it’s raining and we were supposed to go jogging in the morning!

What is it inside me that makes up "me"?
If only I could wipe out this me who's here, right here and right now.

Silence, I discover, is something you can actually hear.

You lose it, as you always knew you would, and were even prepared to; but you can’t bring yourself to live with the loss.

آنقدر به گچ دیوارهای اطرافش نگاه کرد و آنقدر به سکوت دلشوره آوری که در گوشه های اتاق روی هم ریخته شده بود گوش داد، تا این که بالاخره زیر پلک هایش دفن شد. خوابید.

“You saw me. You’ve always seen me. And I think that’s all that anyone wants. That’s why Fito loves coming over here. He’s been invisible all his life. And all of a sudden he’s visible. Seeing someone. Really seeing someone. That’s love.”