Marcia’s Reviews > Tenzij de vader > Status Update

Ik schreef dit boek niet om met mijn vader af te rekenen. Ik zocht een verklaring, of misschien eerder een excuus, om te zijn zoals hij: onverbeterlijk en genadeloos mezelf.

Het brein van de schrijver is minstens zo bedrieglijk als de herinneringen van elk ander mens. Schrijvers hebben wellicht een groter talent voor leugens, en net als mijn vader lieg ik niet alleen de anderen maar vooral ook mezelf voor. Hij en ik, we fantaseren een werkelijkheid die ons beter uitkomt en het staat allemaal in dienst van het grote verlangen om vrij te zijn, zonder inmenging van die vermaledijde realite

Uit de woorden van mijn vader leerde ik dat er geen enkele waarheid is, zolang je iedereen zijn eigen versie van het verhaal gunt:

Daar komt bij, wie echt de regels van taekwondo begrijpt, weet dat respect een kernwaarde van de sport is. Puurheid, waarheid. Het is allemaal respect.

Wat weet je van oosterse vechtsporten? Eigenlijk, laat me daar beginnen, is het geen goede term. In het Engels zeggen ze hey beter, daar heet het martial arts. Het is eerlijk gezegd ook eerder een kunst dan alleen een sport. Taekwondo, net als kungfu, karate of pencak silat, al die vormen van vechtkunst zijn eigenlijk een filosofie, een vorm van kunst. Ik zie mezelf als kunstenaar. Ik probeer puur te leven.

De vragen die ik had gingen over liefde, over loyaliteit, over in hoeverre ik mijn gevoel dacht te kunnen sturen en waarom ik de behoefte voelde om al deze dingen in de hand te houden. De vraag die al deze dingen in zich verenigde, was: wie is mijn vader?

Ik had gedacht dat we naast elkaar konden bestaan zonder elkaar te raken. Dat we op deze manier met elkaar konden blijven leven, een overeenkomst die we woordeloos gesloten hadden en die ons in staat stelde om tegen de rest van de wereld te zeggen, dit is mijn vader, dit is mijn dochter, en er dan aan voorbij konden gaan dat er niets anders was dan die woorden.

Wie oog in oog met een tropisch bos heeft gestaan, weet hoe nietig hij zich kan voelen tegenover de natuur. Het is prachtig, indrukwekkend en angstaanjagend, want hier geldt het recht van de sterkste, en de sterkste is niet degene die de meeste boeken heeft gelezen, of het langst over het leven heeft nagedacht. Hier wint de natuur het van de geest.

Wie zegt dat geld niet gelukkig maakt, is geen migrant met een inkomen dat tekortschiet om zijn familie van tijd tot tijd op te kunnen zoeken.

Toen ik ophing, gaf de telefoon een geruststellende klik te horen. Een voldoening die geen enkele mobiele telefoon de mensen nu nog kan geven. Het verbreken van de lijn is nooit zo absoluut als met een ouderwetse landlijn.