Marzieh Torabi’s Reviews > داستانهای ناتمام > Status Update

غمبار بودن مسئله اینجاست که آدم نمی‌داند با شرمساری‌های تاریخ سرزمینش چه کار کند. ...
شاید برای درک جزئیات شرم‌آور باید آن‌قدر انتظار بکشیم تا روزی علم بتواند استخوان‌های مردگان ما را ورق ورق کرده و با آن هزاران دیسک یا از این صفحه‌های سی و سه دور گرامافون بسازد که ما بعد بنشینیم و با شانه‌های کوچک شده‌مان به موسیقی خونریزی‌ها و خاطرات دفن شده‌ی تاریخمان گوش کنیم...

«نکند-با تمام دست و پام افتاده‌ام توی یه صفر مطلق صدها درجه زیر یخ؟ یک بی‌زمانی آرزو نشده...»

«ممکنه همین حالا یه موشک بیفته روی خونه‌مون و ما دود بشیم این ترس نداره؟»
«چرا، ولی قشنگ هم هس.»
«کجاش قشنگه؟»
«اینجاش که ما دود می‌شیم و یک مشت دود، جلوی چشم همه، میره توی تن یه مشت دود، دودهایی که همدیگر رو بغل کرده‌ن و ...»

طاهر می‌خواست آن‌قدر بدود که به لبه زمین برسد و آن‌جا خودش را پرت کند به جایی که هیچ صدایی در اطراش شنیده نشود.

این همه کلمات و نوشته‌ها.. که چی؟ چرا سایه‌مان را از روی زمین برنمی‌داریم و در آغوش نمی‌کشیم و با او به بسترمان نمی‌رویم و نمی‌میریم؟ آیا این بهتر از نوشتن نیست؟

شما فرصت دارید که سیگاری آتش زده و یک بار داستان را تا اینجا در ذهنتان مرور کنید، می‌بینید که هیچ حادثه‌ای اتفاق نیفتاده.
نه جلوه‌ای از عشق در آن بوده و نه اندوهی. نه حتی یک راز، نه حتی یک مرگ، که تکه‌ای خون ناخن‌هایش را روی دل آدم بکشد. صدها هیچ در محاصره بی‌حادثه‌گی، چندین هزار هیچ ورم‌کرده را دوره کرده و زمان روی تمام آنها لغزیده و تا اینجا آمده است. حالا می‌توان پرسید که چرا در هر قصه باید در جستجوی حادثه‌ای بود.

چیزی جز این مشکل ما را حل نمی‌کرد که دستی، ساعت دیواری را وارونه کرد. و مرا پس‌پسکی می‌برد. کوچکم می‌کرد. به رحم باز می‌گشتم و ریز و هیچ می‌شدم.

حالا دست‌هایم صدایم را نمی‌شنود. تنم از نافرمانی‌های اینجام رنج می‌برد. البته من مقصر نیستم. نه ابداً.. اصلاً نمی‌دانم وقتی که مردم کلمه «من» را به کار می‌برند منظور کجای.. کدام تکه از پوست و گوشتشان است.

کاش سرم مثل دامن مادرم زیپ داشت و من می‌توانستم آن را باز کنم، می‌توانستم همه‌ی آن را توی یک پاکت خالی کرده و پست کنم به هر نشانی‌ای.

... نباید بگذارم کسی مرا در این حال و روز ببیند وگرنه مطمئنم به همه چیز متهم خواهم شد در حالی که من فقط از این ناتوانی رنج می‌برم که چرا همه وقایع این همه قرن‌های از دست رفته جلوی چشمم اتفاق نیفتاد و من فقط تاریخ را شنیده ام. من فقط شنیده‌ام. در گوش‌های من، در دالان‌های گوش من، سرداران و پیک‌ها و وزیران پاک، وزیران موذی، تمام درازای تاریخ را راه، راه می‌روند.