Status Updates From داستانهای ناتمام

داستان ها یکی از یکی زیباتر
اصلا دلم نمیاد بخونم و این حجم از زیبایی و سادگی تموم شده.

نجدی رو دوست دارم اما این کتاب نمی‌گیرتم.

چرا به جای گریه، سرفه می‌کنید؟

نجدی عاشقه. توی مقدمهٔ این کتاب وقتی به پروانه اشاره میکنه واقعا آدم رقیق میشه.

غمبار بودن مسئله اینجاست که آدم نمی‌داند با شرمساری‌های تاریخ سرزمینش چه کار کند. ...
شاید برای درک جزئیات شرم‌آور باید آن‌قدر انتظار بکشیم تا روزی علم بتواند استخوان‌های مردگان ما را ورق ورق کرده و با آن هزاران دیسک یا از این صفحه‌های سی و سه دور گرامافون بسازد که ما بعد بنشینیم و با شانه‌های کوچک شده‌مان به موسیقی خونریزی‌ها و خاطرات دفن شده‌ی تاریخمان گوش کنیم...

«نکند-با تمام دست و پام افتاده‌ام توی یه صفر مطلق صدها درجه زیر یخ؟ یک بی‌زمانی آرزو نشده...»

«ممکنه همین حالا یه موشک بیفته روی خونه‌مون و ما دود بشیم این ترس نداره؟»
«چرا، ولی قشنگ هم هس.»
«کجاش قشنگه؟»
«اینجاش که ما دود می‌شیم و یک مشت دود، جلوی چشم همه، میره توی تن یه مشت دود، دودهایی که همدیگر رو بغل کرده‌ن و ...»

طاهر می‌خواست آن‌قدر بدود که به لبه زمین برسد و آن‌جا خودش را پرت کند به جایی که هیچ صدایی در اطراش شنیده نشود.

این همه کلمات و نوشته‌ها.. که چی؟ چرا سایه‌مان را از روی زمین برنمی‌داریم و در آغوش نمی‌کشیم و با او به بسترمان نمی‌رویم و نمی‌میریم؟ آیا این بهتر از نوشتن نیست؟

... نکند اعتقادات از دست رفته و یا آب‌های راکد تن ما که در شنبه‌های همزاد و سه‌شنبه‌های به هم چسبیده، بوی ماندگی گرفته و با آرمان‌های قیچی شده خودمان همان‌قدر کنار آمده‌ایم که با عشق‌های فراموش شده این همه ما را به حادثه‌ای، رازی، مرگی در داستان‌ها مشتاق کرده است.

شما فرصت دارید که سیگاری آتش زده و یک بار داستان را تا اینجا در ذهنتان مرور کنید، می‌بینید که هیچ حادثه‌ای اتفاق نیفتاده.
نه جلوه‌ای از عشق در آن بوده و نه اندوهی. نه حتی یک راز، نه حتی یک مرگ، که تکه‌ای خون ناخن‌هایش را روی دل آدم بکشد. صدها هیچ در محاصره بی‌حادثه‌گی، چندین هزار هیچ ورم‌کرده را دوره کرده و زمان روی تمام آنها لغزیده و تا اینجا آمده است. حالا می‌توان پرسید که چرا در هر قصه باید در جستجوی حادثه‌ای بود.

چیزی جز این مشکل ما را حل نمی‌کرد که دستی، ساعت دیواری را وارونه کرد. و مرا پس‌پسکی می‌برد. کوچکم می‌کرد. به رحم باز می‌گشتم و ریز و هیچ می‌شدم.

حالا دست‌هایم صدایم را نمی‌شنود. تنم از نافرمانی‌های اینجام رنج می‌برد. البته من مقصر نیستم. نه ابداً.. اصلاً نمی‌دانم وقتی که مردم کلمه «من» را به کار می‌برند منظور کجای.. کدام تکه از پوست و گوشتشان است.

یک جایی در توصیف مادرش که سوار بر قاطر داشته دور میشده میگه او مثل کسر یک هشتم از شیب کوه بالا میرود.:))) ترکیب بامزه ای از آب درومده معلم ریاضی و نویسنده بودن نجدی:))