Hadi’s Reviews > امر روزمره در جامعۀ پساانقلابی > Status Update

شخصیت نرد (خرخون) که از دل نظام آموزشی کنکوری شده پدید می آید، ضمن آنکه یاد گرفته است با حالتی کسالت بار یکریز مطالعه کند(حفظ کند و به خاطر بسپارد)، به شدت محافظه‌کار و ترسوست. از سوی دیگر فاقد مهارت‌های اجتماعی لازم برای زندگی در جامعه است. اینها همان سوژه هایی هستند که در ایران به آن "نخبه" میگویند و خانواده هایشان به وجودشان افتخار می‌کنند.

کنکوری شدن نماینده‌ی منطق سودجویانه ای است که از طریق تستی کردن شخصیت، راه های ناممکن تصاحب قدرت های کمیاب (سیاسی، اقتصادی و علمی) را پیش روی فرد گشوده است.

انقلاب در ابتدا نیروهای خود را از میان همه گروه های اجتماعی عضو گیری کرد اما بعد گروه بندی خاص خود را آفرید. بدین معنا که اگر هنگامه انقلاب زمان گوناگونی هاست، دوره تثبیت انقلاب زمان یکدستی همگونی و وحدت است (وحدت در همه چیز پوشش، ایده و رفتار)

ما بدین سان از "ایدئولوژیک شدن نگاه" هم سخن می‌گوییم. برای ایدئولوژیک دیدن باید چیزهای زیادی را ندید، جدای از رویه هایی که دیدن را سمت و سو می دهند و الگوهایی که چیزهای دیدنی را معنادار می کنند، چیز هایی نیز باید از دسترس مردم دور نگاه داشته می شد.

دیوارهای عصر انقلاب منقلب شده و سر به طغیان برافراشته بودند و از هر چیزی سخن می گفتند: نقشی بر روی نقشی دیگر، شعاری برای شعاری دیگر، تجربه ای که می‌توان آن را انقلاب دیوارها نامید. اساساً شاید هر انقلابی بدون دیوار نوشته ها بی معنا باشد
میتوان خوانش والتر بنیامین از تاریخ را به دیوارنیز تسری داد دیوارها زباله دان وعدههای تحقق نیافته‌اند.

این عصرِسازندگی نبود که فرهنگ مصرفی و دنیای تر شدن زندگی را ممکن ساخت بلکه توان های ویرانگر این دنیایی تر شدن و میل به مصرف از دل اخلاق زاهدانه و ریاضتی بیرون آمد که منطق صف در دهه ۱۳۶۰ بر مردم تحمیل می‌کرد.

تا چه اندازه تناقض های درونی پیکان نماد ایدئولوژی می تواند باشد اتومبیلی بظاهر ساده زیست اما در واقع پر مصرف، بظاهر محکم اما شکننده و در نهایت پر سر و صدا اما تو خالی.

#پیکان اتومبیلی بود که در برخی اوقات به شرطی حرکت می کرد که ابتدا ما تکانش میدادیم . اصل مطلب این بود که تا به او سواری نمی‌دادیم سواری نمی گرفتیم.

اگر هرشیء علاوه بر حیات مادی حامل زندگی فرهنگی نیز باشد، چرا #پیکان در حکم نمادی برای بازنمایی کلیت فرهنگ در زمانه خود نباشد؟

بنت طرح جایگزینی انسان وارگی به جای پارادایم انسان مداری را پیشنهاد می دهد یعنی به جای آنکه انسان را در مرکز کائنات قرار دهیم همه‌ی چیزها را در قامت انسانی تجسم کنیم گویا جان دارند حق حیات دارند و باید با آنها تعامل کنیم بدین طریق به سیاست‌های سلطه طلبانه‌ی‌مان پایان دهیم.