Status Updates From امر روزمره در جامعۀ پساانقلابی

اشیا تاریخ خود را خلق می‌کنند، با انسان‌ها تعامل دارند، بین خودشان شبکه‌ای از روابط فی‌ما‌بین دارند و در نهایت زندگی اجتماعی خود را می‌آفرینند.

پیکان به عنوان بخشی از الگوی همگن ساز در جامعه ای بود که در سایه انقلاب نیازمندِ آرامش و یکدستی و بازتولید وحدت بود. در این شرایط، پیکان همه آحاد مردم را یکدست می کرد.
از متن کتاب

عنوان جذاب
مولف باسواد
سرفصل ها جذاب.

کتاب درباره روح و مفهوم اشیاء هست حالا در اینجا روح و مفهوم سیاسی اون هارو بعد انقلاب بررسی کرده، تا اینجا که من خوندم: ماشین پیکان، مفهوم صف، ویدیو، شلوار پاچه گشاد، لباس های جین و کروات هارو بهش پرداخته بود بامزه بود

شخصیت نرد (خرخون) که از دل نظام آموزشی کنکوری شده پدید می آید، ضمن آنکه یاد گرفته است با حالتی کسالت بار یکریز مطالعه کند(حفظ کند و به خاطر بسپارد)، به شدت محافظه‌کار و ترسوست. از سوی دیگر فاقد مهارت‌های اجتماعی لازم برای زندگی در جامعه است. اینها همان سوژه هایی هستند که در ایران به آن "نخبه" میگویند و خانواده هایشان به وجودشان افتخار می‌کنند.

کنکوری شدن نماینده‌ی منطق سودجویانه ای است که از طریق تستی کردن شخصیت، راه های ناممکن تصاحب قدرت های کمیاب (سیاسی، اقتصادی و علمی) را پیش روی فرد گشوده است.

اینک بدن به عنوان امر زیباشناسانه باید برش داده شود جراحی شود سوراخ شود یا رنگ آمیزی شود. مردم همانگونه که بدن خود را بی‌پروا در دهه ۱۳۶۰ در برابر جنگ به خطر می‌انداختند و در برابر ترکش ها برش می دادند و با گلوله های دشمن حتی آن را سوراخ می کردند، اکنون همان بدن را زیر تیغ جراحی می برند و بی پروا خود را در خطر مرگ قرار می دهند.

انقلاب در ابتدا نیروهای خود را از میان همه گروه های اجتماعی عضو گیری کرد اما بعد گروه بندی خاص خود را آفرید. بدین معنا که اگر هنگامه انقلاب زمان گوناگونی هاست، دوره تثبیت انقلاب زمان یکدستی همگونی و وحدت است (وحدت در همه چیز پوشش، ایده و رفتار)

ما بدین سان از "ایدئولوژیک شدن نگاه" هم سخن می‌گوییم. برای ایدئولوژیک دیدن باید چیزهای زیادی را ندید، جدای از رویه هایی که دیدن را سمت و سو می دهند و الگوهایی که چیزهای دیدنی را معنادار می کنند، چیز هایی نیز باید از دسترس مردم دور نگاه داشته می شد.

دیوارهای عصر انقلاب منقلب شده و سر به طغیان برافراشته بودند و از هر چیزی سخن می گفتند: نقشی بر روی نقشی دیگر، شعاری برای شعاری دیگر، تجربه ای که می‌توان آن را انقلاب دیوارها نامید. اساساً شاید هر انقلابی بدون دیوار نوشته ها بی معنا باشد
میتوان خوانش والتر بنیامین از تاریخ را به دیوارنیز تسری داد دیوارها زباله دان وعدههای تحقق نیافته‌اند.

این عصرِسازندگی نبود که فرهنگ مصرفی و دنیای تر شدن زندگی را ممکن ساخت بلکه توان های ویرانگر این دنیایی تر شدن و میل به مصرف از دل اخلاق زاهدانه و ریاضتی بیرون آمد که منطق صف در دهه ۱۳۶۰ بر مردم تحمیل می‌کرد.

تا چه اندازه تناقض های درونی پیکان نماد ایدئولوژی می تواند باشد اتومبیلی بظاهر ساده زیست اما در واقع پر مصرف، بظاهر محکم اما شکننده و در نهایت پر سر و صدا اما تو خالی.