Mahdi Ghasemi > Status Update

ای مزدا
آن کس که نیک می اندیشد یا بد ، بی گمان « دین » و گفتار و کردار خود را نیز چنان خواهد کرد و خواهش او پیرو گزینشِ آزادانه وی خواهد بود.
سرانجام خردِ توست که نیک و بد را از یکدیگر جدا خواهد کرد.

به اخلاق اگزیستانسیالیستی نمی‌بره؟

نمیتونم به طور کلی اینو تایید کنم کیانوش اما در سرتاسر گاتاها یه ظرافتِ فلسفی خاصی بر اسلوب های مذهبیش میچربه و این خصیصه ؛ بشدت این متنِ بسیار کهن رو چنان برای « محقق » برجسته و دور از انتظار میکنه که در مقایسه با متون ادیان متاخر قابل قیاس نیست.
در گاتاها به خرد ، راستی و آزادی بیشمار اشاره شده.

چه جالب
امروز داشتم فکر می‌کردم که شاید بشه ادیان رو دو دسته کرد: اون‌هایی که سنگ بناشون وجود خداست، و اگه وجود خدا نفی بشه دیگه چیزی برای گفتن ندارن. و دیگری اون‌هایی که نقش خدا توشون کم رنگ تره، یا اصلاً نیست
اسلام و مسیحیت به نوع اول نزدیک ترن
ادیان شرق مثل ذن بودیسم از نوع دوم‌ن
گمونم دین‌های تاریخی ایران به نوع دوم نزدکتر باشن
مثلاً این اندیشه که دنیا پیکارگاه لشکر خوبی و بدیه
خب، حتی اگه اهورامزدا و اهریمنی هم نباشه، بازم این جنگه هست، و چه بهتر که آدم تو لشکر خوبی باشه
یعنی واسه من بی‌خدا هم حرف داره
درسته تصورم؟ یعنی این اوستا که شما داری می‌خونی، واسه منم حرف داره؟

سه گزاره در کامنت شما مطرح شده.
در مورد دسته بندی ها ، بله. میشه بطور کلی یک چنین دسته بندی رو فرض کرد. نظر من اینکه ادیان از نظر « عمل » به دسته ی شعائری و انتزاعی میتونند تقسیم بشند. ادیانی که بر مراسم و مناسک بیش از تمرکز بر مفاهیم توجه میکنند ؛ مثلا قربانی کردن ، پرستش عناصر مادی و غیره. ( البته اینم اضافه کنم که ادیان میتونن منحرف بشند و دینی وجود نداره که از آسیب های تاریخی نظیر تماس فرهنگ ها ، جنگ و تحریف مبری باشه )

اوستا شامل قسمت های مختلفیه که قدیمی ترین بخش اون گاتاها ست و منسوب به خود زرتشت. اما مفاهیمی که در گاتاها از سوی زرتشت عرضه میشه بعد از او بشدت تحریف میشه. یعنی شما نود درصد ادبیات اوستا رو شکل انحراف یافته ی تفکرات گاتاها بدون.

در مورد اهریمن و اورمزد( پیکار خیر و شر ) با اینکه یک آموزه ی ملموس و واقعیه ولی ساخته زرتشت نیست بلکه برساخته ی زُروانیسمه. در گاتاها کلمه ای معادل اهریمن وجود نداره.

یعنی شما نود درصد ادبیات اوستا رو شکل انحراف یافته ی تفکرات گاتاها بدون

عجب. جالب بود

ادیان از نظر « عمل » به دسته ی شعائری و انتزاعی میتونند تقسیم بشند

تقسیم‌بندی مفیدیه. و گمونم این سوال رو هم پیش بیاره که چی می‌شه که یک دین تاکیدش میره روی مناسک و نه مفاهیم؟

یادمه یه جایی خوندم که یه دین طی زمان شکل‌های مختلفی به خودش می‌گیره. مثل آب که گاهی می‌شه بخار، گاه یخ، گاهی هم خود آب

می‌گفت اوایل که دین به‌وجود میاد، کاهن و آخوند نداره، همه برابرند و هوای هم رو دارند. و انگاری نقش اجتماعی پررنگی داره، یه جنبشه اجتماعیه. مثلاً وقتی مسیحیت یه گروه کوچیکی بود تو دل حکومت روم

بعد که یه مدت می‌گذره آخوندها میان جیب‌شون رو پر کنند. این‌ها با تاکید بر مناسک و اینکه فقط من کاهن شیوه‌ی درستش رو بلدم، جای پای خودشون رو محکم می‌کنن. اگه دین تبدل به دین حکومتی هم بشه که هنوز بدتر. مسیحیت قرون وسطا چنین حالتی داشته گویا. اسلام هم همچین حالتی پیدا کرده

اونوقته که نارضایتی به وجود میاد، و شاخه‌های جدیدی از همون دید پیدا می‌شه که می‌گن آقا، اصل دین فراموش شده، بیاین دوباره زنده‌اش کنیم. مثلاً تصوف در اسلام. صوفی‌ها می‌گن نمازت رو هم نخوندنی، نخوندی. دلت باید پاک باشه

به نکات خوبی اشاره کردی کیانوش جان
فاصله گرفتن از هسته دین و متمایل شدن به پوسته ظاهری ، آسیبیه که تمام ادیان توحیدی دچار هستند. 😊