Mansour’s Reviews > می‌دانم که هیچ نمی‌دانم > Status Update

جنگهای مذهبی قارهٔ اروپا سرانجام منتهی به مدارا و بردباری دینی شد. ایده مدارا و بردباری دینی ابدا و به هیچ وجه، به گونه ای که برخی ادعا میکنند، ایده‌ای منفی نیست. بردباری و مدارای دینی نه تنها بیان خستگی مردم از جنگ و نیز متقاعد شدن آنها در مورد بی ثمری اعمال قهر و
خشونت و ترور در حوزه دینی است، که نتیجه این شناخت درست است که یکدستی و تک صدایی اجباری دینی امری کاملا بی ارزش است. تنها اعتقاد دینی آزادانه ارزشمندست

در اینجا نیز مانند هر جای دیگر، وجود تقاضای دائم متاسفانه عرضه را در پی خود آورد. یعنی زمانی که مردمان به دنبال پیامبر و رهبر باشند، دیگر تعجبی نخواهد داشت اگر پیامبر و رهبر نیز پیدا شود.

آیا برادری انسانها اعلام و تبلیغ نمی شود تا این گونه وانمود گردد که اگر فرد متعصب و خشک اندیش دست به قتل می زند، این قتل، قتل برادر است، هر چند او همواره و همزمان به عنوان حافظ برادرش ظاهر می گردد؟ آیا انقلاب فرانسه و انقلاب روسیه به قدر کافی ثابت نکردهاند که ایده های روشنگرانه برای ساختن جهانی بهتر مزخرف گویی هایی جنایتکارانه بوده است؟

افلاطون خواهان برقراری دیکتاتوری فلسفه افلاطونی بود و در دهمین جلد از آثار بزرگ خود، یعنی در رساله قوانین میگوید که

دگراندیشان را باید در سلولهای انفرادی

زندانی کرد و اگر اظهار پشیمانی نکردند می توان آنها را کشت.

انقلاب خواهد آمد. این را مارکس اثبات کرده است، پس ما باید به آمدن آن کمک کنیم.) اگرکمک نکنیم، جنایتکاریم! (و بنابراین، وظيفه ما آموزگاران کمک به کودکان برای فهم این »جبر« است.
کمک از راه روشنگری و ناراضی ساختن آنها از این دنیای بدخیم، از راه ناراضی ساختن آنها از پدر و مادر و ایجاد نارضایتی از این دنیای ناعادلانه و حقیری که ما در آن زندگی میکنیم.

حتی به ویژه بی دینان هم به گونه‌ای مذهبی هستند. این را فیلسوف آلمانی، لئونارد نلسون، که فردی ملحد نبود، مشاهده و بارها تکرار کرده است.
ملحد بودن یعنی این که موضوع مذهب را جدی می‌گیرید.

چه کسی باید حکومت کند؟ سرمایه داران یا کارگران؟( و پاسخ کنونی ما نیز، که »دموکراسی، نامیده می شود، پاسخ به همین پرسش اصولا نادرست است، زیرا دموکراسی« را حاکمیت ملت« تعریف می کنند و در نتیجه، به این پرسش که چه کسی باید حکومت کند؟، این گونه پاسخ می دهند که «ملت»زیرا دموکراسی« را حاکمیت ملت« تعریف می کنند.

به نظر من، این پرسش که »چه کسی باید حکومت کند؟» کاملا نادرست است. زیرا نمی توان ابتدا کلیه و قلب افراد را بررسی و آزمایش کرد و سپس به آنها اجازه حکومت کردن داد. اما اساس کار و مهم این است که بتوان آنها را برکنار کرد. از این راه می توان آنها را تا حدودی مجبور کرد که به افکار عمومی گوش دهند و به آن احترام بگذارند.

فلسفه سیاسی متعارف مسئله اصلی و اساسی سیاست را در قالب این پرسش بیان می کرد که »چه کسی باید حکومت کند؟ من پرسش دیگری به جای آن قرار دادم اما هیچ کس متوجه آن نشد(. پرسش جدید این است: چگونه می توان حکومت را، تا حدودی، آن چنان تحت فشار قرار داد که کارهای خیلی زشت و وخیم انجام ندهد؟ و پاسخ این است: از این راه که دولت )یا حکومت( را بتوان برکنار کرد. اساس

دموکراسی این است که بتوان دولت را بدون خونریزی برکنار کرد.