Max Sabet’s Reviews > شعر و اندیشه > Status Update

در نوشتار جان و جهان، آشوری به دوگانگی همیشگی «ذهنیت و عینیت»، «عقل و احساس»، و «جان و جهان» در دنیای نیما و حافظ میپردازد. نیما با دگرگونه شدن زمانه می‌فهمد که تنها دگرگونی شکل شعر کفایت نمی‌کند بلکه معنا و جهان بینی شعر هم باید مدرن و امروزین یا انسانی شود و از عرش به زمین بیاید.

داریوش آشوری با تسلطش بر زبان و شعر فارسی، توصیف بدیعی (البته در زمانِ خودش سال ۱۳۵۲) از رابطه‌ی زبان و شعر درمقاله‌ی نخست «زبان، زبان شعر» ارائه می‌دهد.
«همه چیز را با زبان می‌شناسیم، اما زبان را جز به زبان نمی‌توان شناخت.»
آشوری زبانِ ایهام، اشاره،‌ کنایه و طنز شعر را در برابر زبان خالی از ابهام و ایهام فلسفه قرار می‌دهد و معتقد است که «زبانِ طبیعی برترین ساحتِ خود را در شعر می‌یابد.»