Shaqayeq’s Reviews > خوشه های نگون بختی > Status Update

پستچی زنگ میزند. یک پاکت سفارشی می آورد. نادیا به عربی امضا مبکند. پستچی خوشش می آید، کاغذی را به طرفش دراز میکند و از او یک امضا برای خودش میخواهد. میگوید: «چقدر این خط قشنگ است! خطی که از راست به چپ نوشته میشود!»ا

همدیگر را واقعاً دوست نداریم. وقتی به یکی مان جمله میشود، فوراً جمع میشویم نه آنقدرها از روی همبستگی که از سر کنجکاوی، و گاهی از خوشحالی. خوشحالی از این که این بار نوبت کس دیگری بوده است

تنها چیزی که برای ما باقیمانده خشم است. زود عصبانی میشویم. پرخاش میکنیم. گاهی پیش از آن که کسی حمله ای بکند مشت میزنیم. دست پیش میگیریم، طبیعی است، وقت نداریم فکر کنیم و خوب و بد را بسنجیم. عجله داریم. برای زندگی کردن عجله داریم، میترسیم آن را از ما بگیرند

در درون ما همیشه چیزی میگرید، همانند دیوارهای نمناک زندان: آیا دلیلش کودکی بیش از حد گذرای ماست؟ یا سایه اجدادمان که از گورهایشان بلند میشوند و از آنچه کرده اند و آنچه جرئت انجامش را نداشته اند متأسفند؟

ما ساکنین زمین متروکی را تشکیل میدهیم، پر از خار و خاشاک و گزنه، که ممکن است روزی ماشینی از رویش رد شود و همه چیز را از ته بزند تا به جایش جنگل بکارد و سوء تفاهم عظیمی را که نفس موجودیت ما به بار آورده است، ترمیم کند.

به کشورمان بازگردیم؟... چه سراب فریبنده ای! کدام کشور؟ وطن من از خون من آبیاری میشود

دنبال هر قافله ای که ستاره ای کوچک به ما نشان دهد راه می افتیم، ستاره ای که روزی بیاید و روح های سرگردان ما را به افق های آبی فام هدایت کند، سرزمینی که ریز آسمانش، گسترده ای عظیم باشد و درختانش برای ورود ما سر خم کنند، حیوانات از شادی برقصند، باد در توده های کاه بچرخد و آوار بخواند و بازگشت به آغل را جشن بگیرد

شاید ما آن نمک نفرین شدۀ زمینی هستیم، دانۀ هرزی که هرجا میروید، شاید ما را برای شکستن و پیچاندن و آزار دادن به اینجا آورده اند، برای بر هم زدن جشن های خانوادگی، برای فریاد زدن در ساعت هایی که مردم میخوابند، برای کاشتن بذر آشوب و بی نظمی و تردید

وقتی به مقصد میرسیم چهره هایی نسبتاً انسانی داریم، با زبانی نسبتاً متمدن صحبت میکنیم، با روش ها و سنت های نسبتاً فرانسوی آشنا هستیم و از خودمان میپرسیم چرا اینجا هستیم و چه باید بکنیم تا شایستگی ماندن داشته باشیم

اراده مان برای زیستن وحشیانه است، دیوانگی سر راهمان قرار دارد، صبرمان غیرمنطقی است، خشممان آتشین است، موجودیت ما در سرگشتگی است و گذرا، کسی از آمدنمان آگاه نشده است، ما فرزندان شهرهای ترانزیت هستیم، بی آن که کسی خبردار شود وارد این شهرها میشویم، صدها نفریم که از کشتی های شبانه پایین می آییم، از آن نوع کشتی هایی که در انتظار پنهان شدن ماه میمانند تا مسافران بی مدرک خود را پیاده کنند....