Shaqayeq > Recent Status Updates

وجود، یک راز است، مهمیزی برای آنها که محکوم به کشف و استنتاجند، قلقلکی که به قلم فرسایی می انجامد

اما جهان برای آنها که از آگاهی بت میسازند، مخزن پاسخ ها و راه حل های مطلق نیست

ادبیات، خود محض است که به هیأت چاپ درامده. اعتقاد راسخ به این که تجربه فقط با نوشته شدن به انجام میرسد

طاهراً چیتای یک قصه، همان شیطان قصه‌ی دیگر است

زندگی امتحانی است که فقط یک سؤال دارد: اصلاً چرا امتحان میدهی؟

نه چیزی هست که بگویی، نه چیزی که با آن بگویی، نه چیزی که از آن بگویی، نه توانی برای گفتن، نه میلی به گفتن، اما باید گفت / ساموئل بکت

من از اندوه مینویسم که مشغول باشم و از اندوه حذر کنم / رابرت برتون

احساس نارضایتی کلی نسبت به جهان که ریشه ی همه نوشتن هایت میتواند نویسنده را پایین بکشد، از انگیزه تهی کند و به صرافت بیندازد که آیا اصلاً ارزشش را دارد یا نه ... لِم کار این است که آدم این تهدید را به فرصت تبدیل کند

من توی لکه ها زنی میبینم. منتظر است. خودم را میبینم. دیوانه ای که نمیداند با دست هاش چه کند

هر چقدر مغز پیچیده تر باشد شکل های ته لکه ها عجیب ترند. لکه های کنار در غذاخوری اولش شکل کاج ها بودند. حالا زن هایی اند که وسط رودخانه رخت میشویند

یک آن خیال کردم نجاتْ یک نفره است. حالا چه جور به زنی که صورت ندارد بفهمانم ما آدم ها همه با هم توی گِل فرو میرویم؟

سیاهی خوبه شماره‌سه. چیزهایی رو یادِ آدم میاره که دلش نمیخواد یادش بیاد

قاسم میگوید توی همه چیز تو از همه بهتری شماره سه. من بهترین دیوانه‌ی این دیوانه خانه ام

پتوش بوی کود میدهد. همین آرامم میکند. بوی کود تازه یعنی درخت ها نمیمیرند

چیزهایی پشت پلک هام می آیند که هیچ وقت ندیده ام. زنی که میخواهد خودش را به من برساند اما وسط راه خشک میشود

لاشخور شده بودم. اما حالم خوب بود

-به سلامتی تو که تا ته دنیا باهمیم
+قاسم! چرا کاری میکنی که دل آدم اینجور بلرزد؟

دکترها گفته اند افسرده‌ای، اما تو فقط اسبی هستی که پاش شکسته و دویدن از یادش نمیرود

حالا انگار قصه ی ما خوابی بوده که یک وقت دیده بودیم

بوی کود تازه یعنی درخت‌ها نمیمیرند، فقط ادامه میدهند.

چشم هات را دوست دارم چون به مادرت رفته اند. دنیا هم که سیاه باشد باز سبزند. دست هات را دوست دارم چون چیزهایی کشیده اند که هیچوقت ندیده ای. دهانت را اما از همۀ اینها بیشتر دوست میدارم. چون هیچوقت باز نمیشود

لحظه اولی که قلممویش به بوم نقاشی خورد، فهمید که قرار بوده با زندگی اش، وقتش، با همه چیزش چه کار کند. (خیلی از نقاش ها علاقه دارند که این داستان را در مورد تجربه‌ی اولشان با نقاشی تعریف کنند.)ا

مگذار باد پریشان کند، مگذار باد به یغما برد، از شانه های تو، خاکستری که از عصارۀ خون است

از جنون خودت مراقبت کن

پستچی زنگ میزند. یک پاکت سفارشی می آورد. نادیا به عربی امضا مبکند. پستچی خوشش می آید، کاغذی را به طرفش دراز میکند و از او یک امضا برای خودش میخواهد. میگوید: «چقدر این خط قشنگ است! خطی که از راست به چپ نوشته میشود!»ا

همدیگر را واقعاً دوست نداریم. وقتی به یکی مان جمله میشود، فوراً جمع میشویم نه آنقدرها از روی همبستگی که از سر کنجکاوی، و گاهی از خوشحالی. خوشحالی از این که این بار نوبت کس دیگری بوده است

تنها چیزی که برای ما باقیمانده خشم است. زود عصبانی میشویم. پرخاش میکنیم. گاهی پیش از آن که کسی حمله ای بکند مشت میزنیم. دست پیش میگیریم، طبیعی است، وقت نداریم فکر کنیم و خوب و بد را بسنجیم. عجله داریم. برای زندگی کردن عجله داریم، میترسیم آن را از ما بگیرند

در درون ما همیشه چیزی میگرید، همانند دیوارهای نمناک زندان: آیا دلیلش کودکی بیش از حد گذرای ماست؟ یا سایه اجدادمان که از گورهایشان بلند میشوند و از آنچه کرده اند و آنچه جرئت انجامش را نداشته اند متأسفند؟

روشن بینی، حس دردناکی است. آدم همه چیز را همانگونه که هست میبیند نه آن گونه که باید باشد

ما ساکنین زمین متروکی را تشکیل میدهیم، پر از خار و خاشاک و گزنه، که ممکن است روزی ماشینی از رویش رد شود و همه چیز را از ته بزند تا به جایش جنگل بکارد و سوء تفاهم عظیمی را که نفس موجودیت ما به بار آورده است، ترمیم کند.