Shaqayeq’s Reviews > من، شماره سه > Status Update

من توی لکه ها زنی میبینم. منتظر است. خودم را میبینم. دیوانه ای که نمیداند با دست هاش چه کند

هر چقدر مغز پیچیده تر باشد شکل های ته لکه ها عجیب ترند. لکه های کنار در غذاخوری اولش شکل کاج ها بودند. حالا زن هایی اند که وسط رودخانه رخت میشویند

یک آن خیال کردم نجاتْ یک نفره است. حالا چه جور به زنی که صورت ندارد بفهمانم ما آدم ها همه با هم توی گِل فرو میرویم؟

سیاهی خوبه شماره‌سه. چیزهایی رو یادِ آدم میاره که دلش نمیخواد یادش بیاد

پتوش بوی کود میدهد. همین آرامم میکند. بوی کود تازه یعنی درخت ها نمیمیرند

چیزهایی پشت پلک هام می آیند که هیچ وقت ندیده ام. زنی که میخواهد خودش را به من برساند اما وسط راه خشک میشود

لاشخور شده بودم. اما حالم خوب بود

-به سلامتی تو که تا ته دنیا باهمیم
+قاسم! چرا کاری میکنی که دل آدم اینجور بلرزد؟

دکترها گفته اند افسرده‌ای، اما تو فقط اسبی هستی که پاش شکسته و دویدن از یادش نمیرود

حالا انگار قصه ی ما خوابی بوده که یک وقت دیده بودیم