Mahnaz hashemi’s Reviews > با پیر بلخ > Status Update

یکی از هشدارهای مولوی خارج کردن فرد از اسارت اجماع است و تکیه و اعتماد به خویشتن خود. میگوید:
چشم داری تو، به چشم خود نگر/منگر از چشم سفید بی هنر
بی ز تقلیدی هنر را پیشه کن/هم به رای و عقل خود اندیشه کن
مرد باش و سخره مردان مشو/رو سر خود گیر و سرگردان مشو
...اگر بگوییم اساسی ترین کلید رهایی خارج شدن از اسارت اجماع است مبالغه نکرده ایم. تنها مسئله انسان خودباختگی نسبت به جامعه و القائات او است.

همه ی ترس ها و زشتی ها و بدبختی ها ریشه در "خواستن" و جست و جوی آزمندانه دارد. تا این ریشه پابرجاست، درخت"نفس"هم با قوت پا برجا خواهد ماند. ما از "عدم"میترسیم،زیرا اسیر"هستی"گشته ایم.
کسی که خود را روی هیچ سکو و نردبانی قرار نداده همسطح زمین است_یعنی نه حقیر است و نه غیر حقیر،نه چنین است ونه چنان_از سقوط نمیترسد.
تو تا وقتی خود را روی سکویی نشانده ای و میخواهی متمایز باشی؛تا وقتی میخواهی چیزی باشی،آسیب پذیر خواهی بود

مولوی وحدت هستی را با این تشبیه و تمثیل زیبا و دقیق باز می نماید: نوری که از خورشید ساطع میشود یک نور واحد است، یگانه است. این دیوارها هستند که ظاهرا وحدت و یگانگی نور را متکثر و متعدد میکنند."فکر" که عامل "خوداشعاری" است حکم دیوارها را دارد برای هستی. فکر است که عامل جداکننده انسان ها از نور حقیقت و از اقیانوس وسیع هستی است.