پیمان عَلُو’s Reviews > گمان کردن، رؤیا دیدن و نوشتن: سی گفتگو با بورخس > Status Update

شاید نویسنده بعد از سنی که از او گذشت،باید خود را تکرار کند.بنابرنظر چسترتن،هر نویسنده ،در نهایت تبدیل به بهترین مقلدِ خود به خود می‌شود.

شوپنهاور گفته است که :نباید به مطالعه‌ی کتابی دست زد ، مگر آن که صد ساله شده باشد،چون ماندگاری‌اش در مدت صد سال نشان می‌دهد که دارای محتوایی است.

سزار و کلئوپاتر اثر جرج برنارد شاو را به یاد بیاورید:
هنگامی که به سزار می‌گویند «سزار،نا امید شو!»
سزار در پاسخ می‌گوید:«کسی که هیچ‌گاه امیدی نداشته،نمی‌تواند نا امید شود»

بورخس:
مشخص است که سرنوشتم ادبی‌ست.چون خواندن به نوشتن منتهی می‌شود یا بنا بر گفتهٔ امرسون «شعر از شعر زاده می‌شود»

هشتمین سرود اودیسه: «خداوند بدبختی را به انسان‌ها بخشید تا آوازی برای سر دادن داشته باشند »

اسوالدوفراری: آیا امروز،کشوری چنین صنعتی مانند ایالات متحد ،بازهم قابلیت ایجاد شاعرانی بزرگ و ارزشمند مانند ادگار آلن پو را خواهد داشت؟

بورخس:
شعر،راه گریز را از هر آنچه تهدیدش کند،می‌داند.به گفته‌ی ویستلر :«هنر اتفاق می‌افتد»

بورخس:
می‌پرسند «شاعر چه نقشی در جامعه کنونی دارد؟» و من در پاسخ می‌گویم :«همان نقش همیشگی را،که ساختن شعر است»

اسکار وایلد نوشته است:
«هرکس آنچه را دوست دارد،به قتل می‌رساند»

اسوالدوفراری:پس این سبک‌ها بوده‌اند که به سراغتان آمده‌اند؟!

بورخس :به طور قطع.به یاد این جمله ویستلر می‌افتم ،که می‌گوید:«هنر اتفاق می‌افتد»هنر یک چیز غیر قابل پیشبینی است .

بورخس:اکنون به این اندیشه میرسم که خوبیهایی در دیگران و گاه بدی‌هایی در من وجود دارد…

اسوالدوفراری: یک استدلال عالی.

بورخس :بله همه‌ی ما باید به این استدلال برسیم .مگر نه؟