Aroosha Dehghan’s Reviews > شاهنامه: جلد ۱، از آغاز تا پایان داستان فرود سیاوخش > Status Update

خور از آزمایش نیابد جواز
نشیب آیدش چون شود بر فراز

《نژاد و بزرگی و تخت و کلاه / چو شد گِرد، از این بیش چیزی مخواه!》

کیخسرو پس از این که چندتا فحش آبدار به طوس میده و حسابی سرزنش و خوارش می‌کنه، میگه:
《برو، جاودان خانه زندان توست / همان گوهرِ بد نگهبان توست!》

حقت بود طوس بی‌ادب😒 خجالت نمی‌کشه فَرود رو می‌کشه. آخه آدم پسر سیاوش رو می‌کشه؟
پسر سیاوش رو باید بذاری جلوت قربونش بری.

ادامه‌ی سخنان بهرام با ایرانیان بر بالین فرود و جریره:

《بدایرانیان گفت ک"ز کَردگار / بترسید و از گردشِ روزگار!
به بَد بس دراز است دست سپهر / به بیدادگربر نگردد به مهر!
ز کَیخسرو اکنون ندارید شرم / که چندان سَخُن گفت با طوس نرم؟!
ز خون برادر چُن آگه شود / همه شرم و آزرم کوته شود
ز رَهّام و از بیژَنِ تیزمغز / نیاید به گیتی یَکی کارِ نغز》

ایران در دژ گشودند و چپاول کردند. بهرام اشک‌ریزان به بالین فرود رفت و گفت:
《بدایرانیان گفت ک"ین از پدر/همان خوارتر مرد و هم زارتر
کشنده‌سیاوُخش چاکَر نبود/به بالینش‌بر کُشته مادر نبود
بکَردارِ نَی دز برافروخته/همان خان و مان کنده و سوخته"

ادامه‌ش رو تو ریویوی بعدی میذارم.
*این بهرام نخستین کسیه که با فَرود حرف زد و زیر بار دستور طوس برای دست بسته به نزد او بردنِ پسر سیاوش نرفت و مخالف جنگی بود که طوس به راه انداخت.

فرود به دست بیژن کشته شد و حالِ دژ او چنین بود:

《پرستندگان بر سرِ دز شدند / همه خویشتن بر زمین برزدند
جریره یَکی آتشی برفُروخت / همه گنج‌ها را بدآتش بسوخت
یکی تیغ بگرفت از آن پس به دست / درِ خانه‌ی تازی‌اسپان ببست
شَکمشان بدّرید و ببرید پَی / همی ریخت از روی او خون و خَوی
بیامد به بالینِ فرخ‌فَرود / برِ جامه‌ی او یَکی دَشنه بود
دو رخ را به رویِ پُسر برنِهاد / شَکم بردرید، از برش جان بداد》

پی‌نوشت: جریره مادر فَروده

فَرود می‌گوید:
《به روزِ جُوانی پدر کُشته شد / مرا روز چون روز او گشته شد
به دست گُروی آمد او را زمان / سوی جات من بیژن آمد دمان
بکوشم، نمیرم مگر غُرم‌وار / نخواهم از ایرانیان زینهار》

پس از داستان سیاوخش، دردناک‌ترین داستان شاهنامه، داستان فَروده.
قشنگ جا داره بشینی پاش و خون گریه کنی برای این پسر.😭🥺

فردوسی انقدر قشنگ میگه صبح شد و چنان براومدن خورشید رو وصف می‌کنه که دلم می‌خواد گریبان بدرم و نعره‌زنان سر به بیابان بذارم
《چو خورشید تیغ از میان برکَشید / شبِ تیره را گشت سر ناپدید، 》

گیو به کی‌خسرو میگه:
《اگر من شوم کشته، دیگر بُوَد / سرِ تاجور باشد، افسر بُوَد!
اگر تو شوی- دور از ایدر!- تباه / نبینم کسی از درِ تاج و گاه》