Aroosha Dehghan’s Reviews > شاهنامه: جلد ۴ از پادشاهی یزدگرد بهرام گور تا پایان پادشاهی یزدگرد شهریار > Status Update

اینجاش که فردوسی میگه:
«زمان خواهم از کردگارِ زمان ، که چندان بماند دلم شادْمان
که این داستان‌ها و چندین سَخُن ، گذشته بر او سال و گشته کَهُن
زِ هَنگام گَرشاه تا یزدگرد ، ز گفتِ من آید پراگنده گِرد!
بپَیوندم و باغ بی‌خَوْ کنم ، سَخُن‌های شاهنشاهان نَوْ کنم!
همانا که دل را ندارم به رنج ، اگر بگذرم زین سرایِ سپنج!»

😭😭😭😭

اگر دادگر باشدی شهریار ، ازو مانَد اندر جهان یادگار
چنان هم که از دادِ نوشین‌روان ، کجا خاک شد نام ماندش جُوان!

بپرسیدم از مرد نیکو سَخُن ، کسی کو به سال و خرد بُد کَهُن
که از ما به یزدان که نزدیک‌تر؟ ، که را نزد او راه باریک‌تر؟
چنین داد پاسخ که دانش‌گزین ، چو خواهی زِ پروردگار آفرین
که نادان فزونی ندارد ز خاک ، به دانش پسندیده کن جانِ پاک

یک گزارش تاریخی هست از جنگ هفتالیان و ترکان که در نهایت موجب نابودی هفتالیان میشه.
شاید براتون جالب باشه که گزارش این جنگ فقط در شاهنامه اومده و اگر فردوسی و منابعش اون رو نادیده می‌گرفتند ما امروز نمی‌دونستیم که هفتالی‌ها چرا از بین رفتند.

میاسای از آموختن یَک زمان ، ز دانش میفگن دل اندر گُمان/
چه گویی که فامِ خِرد توختم ، همه هرچه بایِستم آموختم/
یَکی نغزبازی کند روزْگار ، که بنشانَدت پیشِِ آموزْگار!

کسی را که کوتاه باشد خرد،
به دین نیاگان خود ننگرد!

یکی از جالب‌ترین روایت‌های شاهنامه جاییه که بابک داره سپاه رو عرض میده.
هی فراخوان میده که سپاهیان جمع بشن، می‌بینه انوشیروان نیومده، مرخصشون می‌کنه.
تا این که بار سوم مستقیم میگه «آهای او که تاج داری، پاشو بیا! مگه نمی‌شنوی میگم همه‌ی سپاهیان بیان؟»
بعد هم خیلی جدی به سر و وضع و سلاح و سُواری و گَوی شاه نگاه می‌کنه و بهش حقوق میده!!

«یکی نامه فرمود بر پهلوی ، پسند آیدت چون ز من بشنوی»
قشنگ معلومه فردوسی خودش حال کرده با این قسمت کارش.
نامه‌ی انوشیروان رو به نظم آورده بعد یک نگاه به متن اصلی کرده، یک نگاه به سروده‌ی خودش
لنگه‌ی ابرو رو انداخته بالا
لبخند لجی روی لبش نقش بسته
چشم‌هاش خندیده و زیر لب گفته:
چی سرودم!!

چو عیب تن خویش داند کسی ، ز عیب کسان برنخواند بسی