Mehrasa Rezaei’s Reviews > نایریکا: شاهدخت گمشده‌ی توران > Status Update

خوندش واسه دومین بار حتی از اولین بار هم قشنگ تر و خفن تر و لذت بخش تر و بقیه ی ترها و ترین های دیگه س

چقدر تو خوبی لعنتی!

آخ که چقدر دلم براش تنگ شده
بریم از اول

« به یاد بیاور که گفتی من و تو آتش و یخیم پس بیا تا یخ و آتش را در هم آمیزیم. می دانم که هنوز آن پیراهن سبز رنگ را نگه داشته ای.»

آخ قلبم!
یادم نمیاد آخرین باری که با یک کتاب اینقدر احساسات مخلتف رو تجربه کردم کی بود.
این که یه سری شخصیت رو از قبل تولدشون دنبال کنی خیلی لذت بخشه. می تونی همه ی احساساتشون رو با وجودت حس کنی. البته که قلم و شکل روایت نویسنده هم خیلی موثره.

واقعا دلم نمیخواد کتاب تموم بشه. :(

«سیاوش شهر را برفراز جمجمه ی دیوان بساخت. گرداگرد آن بیش از هفت صد فرسنگ راه است و هفت بارو دارد که نخستینشان از آهن، دیگری از مس، سه دیگر از پولاد، چهارمین از سنگ کان، پنجمین از سنگ کوهستان، ششمین از نقره و هفتمین از زر است. کاخ های او سیمین باشد و برخی زر اندود. آنجا هفت دشت است و برج هایی برای پاسبانی. هفت رود بر آن جای روانند که برا آن ها کشتی توان راند.»
توصیف سیاوشگرد چه جالب بود.

هنوز تا آخرش نخوندم و نمی خوام درباره ش قضاوت کنم اما یکی از چیزهایی که تا اینجا فوق العاده بوده اینه که هیچ کدوم از شخصیت ها فرشته یا هیولا نیستن. همه شون هم خوبی دارن هم بدی.
خیلی واقعین.
مثلا نویسنده تو صفحه ی 714 کاری کرده از شخصیتی که حدود 700 صفحه عاشقش بوده متنفر بشم. به نظرم همین یک ویژگی به تنهایی سه ستاره می گیره:D