Donya’s Reviews > دیروز > Status Update

گاهی‌وقت‌ها، از خودم می‌پرسم من برای کار کردن زندگی می‌کنم یا کار به من فرصت زندگی می‌دهد.
تازه کدام زندگی؟
کار یکنواخت.
حقوق ناچیز.
تنهایی.
یولاند.
هزاران یولاند در دنیا هست.
زیبا و بلوند، کمابیش ابله.
یکی‌شان را انتخاب می‌کنیم و با او سر می‌کنیم.
اما یولاندها تنهایی را پر نمی‌کنند.

می‌روم به خیابان تا فراموش کنم، مثل همه گردش می‌کنم اما در خیابان‌ها هیچ چیز نیست، فقط مردم، مغازه ها، همین...

معمولا، به نوشتن توی سرم اکتفا می‌کنم. راحت‌تر است. توی سر، همه‌چیز بی هیچ مشکلی جریان دارد. اما، به‌محض این‌که می‌نویسی، اندیشه‌ها عوض می‌شوند، از شکل می‌افتند، و همه‌چیز جعلی می‌شود. به‌خاطر کلمات.
هرجا که می‌روم می‌نویسم. درحال رفتن طرف اتوبوس می‌نویسم، توی اتوبوس می‌نویسم، در رختکن مردها، جلوی ماشینم.

اطرافم ماشین‌ها مثل ناقوس‌های وقت دعا زنگ می‌زدند.
راهرو را دنبال کردم. در باز بود.
این در همیشه باز بود و من هیچ‌وقت تلاش نکرده بودم از آن بیرون بروم.
چرا؟

لین، دوستت دارم. واقعاً دوستت دارم،  ولی وقت ندارم به این
موضوع فکر کنم، کلی چیز هست که باید بهشان فکر کنم، مثلاً همین
باد، الان باید بروم بیرون و در باد قدم بزنم. با تو نه، لین،  عصبانی نشو.
قدم‌زدن در باد، کاری است که آدم فقط باید تنها انجام بدهد چون یک
ببر هست و یک پیانو که موسیقی‌اش پرنده‌ها را می‌کشد. و فقط باد
می‌تواند ترس را از بین ببرد. این خیلی معروف است. خیلی وقت است این را می‌دانم.