Donya > Recent Status Updates

شکست بزرگ در هر موردی، فراموشی‌است، مخصوصا فراموشی چیزی که آدم را از بین برده و فرصت نداده که بداند آدمیزاد تا چه حد پست است.

آدم چقدر عوض می‌شود! آن موقع بچه بودم و از زندان می‌ترسیدم. آخر آدم‌هارا نمی‌شناختم. دیگر حرف‌ها و فکرهاشان را باور نخواهم کرد. باید همیشه فقط و فقط از آدم‌ها ترسید.

کاش مام وطن که این‌همه حرفش را به‌ام زده‌اند اینجا بود و برایم توضیح می‌داد که وقتی گلوله‌ای درست وسط خیک آدم فرو برود چه خاکی باید به سرش بریزد.

سرباز بی جیره و مواجب، قهرمان‌هایی که سنگ همه را به سینه می‌زنند، بوزینه‌های ناطقی که از حرف‌هاشان رنج می‌برند. ماها آلت دست عالیجناب نکبتیم. او صاحب اختیار ماست! وقتی بچه‌های حرف شنویی نیستیم، طناب‌مان را سفت می‌کند، انگشت‌هایش دور گردن ماست.

زمانی بود که نمی‌دانستم چگونه خود را از این لحظه به لحظه بعد برسانم. بلی، می‌توان در این جهان جنگ کرد، ادای عشق را درآورد، همنوع خود را شکنجه داد، در روزنامه‌ها خودی نمود، یا ساده‌تر از اینها درحال بافتن از همسایه خود بد گفت اما، در پاره‌ای از موارد، فقط ادامه دادن، مافوق قدرت بشر است و او مافوق بشر نبود، این را باور کنید. درد احتضار خود را فریاد کشید و برای همین است او را دوست دارم، آن دوست عزیزی را که ندانسته مرد.

بدین ترتیب، سانسور همان چیزی را که نهی می‌کند به فریاد بلند اعلام می‌دارد. نظام جهان نیز متناقض است.

هر انسان گوهی‌است بر جنایت همه انسانهای دیگر. این است ایمان من، و امیدواری من.
باور کنید، ادیان از لحظه‌ای که دم از اخلاق می‌زنند و با صدور فرمان تهدید می‌کنند، به خطا می‌روند. برای خلق مجرمیت و مکافات احتیاجی به وجود خداوند نیست. همنوعان ما با کمک خود ما برای این کار کفایت می‌کنند.

می‌بایست سر تسلیم فرود آورد و به مجرمیت خویش اعتراف کرد.
می‌بایست در فراموشخانه زیست.

- چاقو، چاقو، لعنت بر هرچه چاقوست، و لعنت بر آن رذلی که اولین چاقورا ساخت.
+مادر ! درباره‌ی چیز بهتری صحبت کن!
-لعنت بر تفنگ و تپانچه و حتا کوچک‌ترین چاقو و بیل و چنگک.
+خیلی خوب، لعنت بر همه‌شان.
-بر هرچیز برنده‌ای. هرچیزی که بدن یک مرد را قطعه قطعه کند...

وای از آن شب‌ها. نه اینکه شب ساکت بود. سکوت شب با روز فرقی نمی‌کرد. اما شب تاریک بود؛ تنهایی توی شب بسته‌تر از روز یا شایدهم وسیع‌تر از روز بود. تیک‌تاک، تیک‌تاک، هیچ‌کس توی آن اتاق‌های گل گشاد نبود، توی ایوان نبود، توی سرسرا، توی حیاط، هیچ‌کس هیچ‌جا نبود‌...

وای از آن شب‌ها. نه اینکه شب ساکت بود. سکوت شب با روز فرقی نمی‌کر. اما شب تاریک بود؛ تنهایی توی شب بسته‌تر از روز یا شایدهم وسیع‌تر از روز بود. تیک‌تاک، تیک‌تاک، هیچ‌کس توی آن اتاق‌های گل گشاد نبود، توی ایوان نبود، توی سرسرا، توی حیاط، هیچ‌کس هیچ‌جا نبود‌...

... و او دلیرانه به فرمانده جواب داد:
《ما پراکنده نمی‌شویم. اگر می‌خواهی جانمان را بگیر، اما چیز بیش‌تری گیرت نمی‌آید. ما از شرافت خودمان، از حق خودمان، نمی‌گذریم، چون نجات ایتاگوایی بسته به همین‌هاست》.

گاهی‌وقت‌ها، از خودم می‌پرسم من برای کار کردن زندگی می‌کنم یا کار به من فرصت زندگی می‌دهد.
تازه کدام زندگی؟
کار یکنواخت.
حقوق ناچیز.
تنهایی.
یولاند.
هزاران یولاند در دنیا هست.
زیبا و بلوند، کمابیش ابله.
یکی‌شان را انتخاب می‌کنیم و با او سر می‌کنیم.
اما یولاندها تنهایی را پر نمی‌کنند.

می‌روم به خیابان تا فراموش کنم، مثل همه گردش می‌کنم اما در خیابان‌ها هیچ چیز نیست، فقط مردم، مغازه ها، همین...

حالا، امید کمی برای مانده است. قبلا، جست و جو می‌کردم، مدام جا عوض می‌کردم. منتظر چیزی بودم. چه‌ چیز ؟ هیچ نمی‌دانستم. اما فکر می‌کردم زندگی نمی‌تواند همین چیزی که هست باشد، یعنی هیچ.
زندگی می‌بایست چیزی می‌بود و منتظر بودم آن چیز از راه برسد، دنبالش می‌گشتم...

معمولا، به نوشتن توی سرم اکتفا می‌کنم. راحت‌تر است. توی سر، همه‌چیز بی هیچ مشکلی جریان دارد. اما، به‌محض این‌که می‌نویسی، اندیشه‌ها عوض می‌شوند، از شکل می‌افتند، و همه‌چیز جعلی می‌شود. به‌خاطر کلمات.
هرجا که می‌روم می‌نویسم. درحال رفتن طرف اتوبوس می‌نویسم، توی اتوبوس می‌نویسم، در رختکن مردها، جلوی ماشینم.

اطرافم ماشین‌ها مثل ناقوس‌های وقت دعا زنگ می‌زدند.
راهرو را دنبال کردم. در باز بود.
این در همیشه باز بود و من هیچ‌وقت تلاش نکرده بودم از آن بیرون بروم.
چرا؟

لین، دوستت دارم. واقعاً دوستت دارم،  ولی وقت ندارم به این
موضوع فکر کنم، کلی چیز هست که باید بهشان فکر کنم، مثلاً همین
باد، الان باید بروم بیرون و در باد قدم بزنم. با تو نه، لین،  عصبانی نشو.
قدم‌زدن در باد، کاری است که آدم فقط باید تنها انجام بدهد چون یک
ببر هست و یک پیانو که موسیقی‌اش پرنده‌ها را می‌کشد. و فقط باد
می‌تواند ترس را از بین ببرد. این خیلی معروف است. خیلی وقت است این را می‌دانم.

یک روباه می‌بینم، بدون سر... با یک راهبه مجنون و یک روسپی که پیر است. پیرِ پیر... این فنجان عجب حرف‌هایی می‌زند امشب!
ما از آن گونه‌ایم که رویاها هستند و زندگی کوچک ما را خوابی فرا گرفته است.

دکترا بهم گفتن از درون ذره ذره سلول هات کوچک‌تر می‌شن تا یک شب که بیماری لگد آخرش رو می‌زنه. اون‌ وقت دیگه همه چی تمومه. جسم تموم می‌شه اما انرژی ذهنی هیولاوارت همه جا منتشر می‌شه.
تو به یه صدای سیال تبدیل می‌شی و اون‌وقت همه‌جا هستی!
امشب همون شبه. بیست‌وهفت مهر. اونا دقیقاً نمی‌دونن
مریضی من چیه» اما یعنی ممکنه حتی یادشون
رفته باشه امروز روز تولد منه؟

یهو چشم باز کردم دیدم نیستی. دیگه ندارمت. یه جا جات گذاشته بودم که نمی‌دونم کجا...

رودن بود که یه بار دستای مجسمه‌ش رو شکوند که بقیه جاها زیر سایه زیبایی دست‌ها گم نشن دیگه، ها؟ منم خوبه از شر این دستا خلاص بشم تا زیر سایه‌شون گم نشده‌م.

یرما.... نمایشنامه ای در بابِ خواستن، فقدان و رنجِ از دست دادن ...

رفتم گل بچینم ولی سرم به سنگ خورد. ای وای که مجبورم فقط سرمو به سنگ بزنم، به سنگ بزنم.