penta’s Reviews > Ostatnie życzenie > Status Update

Muszę oddać sprawiedliwość, że poprzednim razem odebrałam chyba ten monolog Geralta do Ioli aż zbyt negatywnie, bo on rzeczywiście coś mówi o Geralcie, but it sucks regardless, bo wraca do cynizmu świata Sapka, w którym naiwnością jest oczekiwać, że any good deed can go unpunished

Podczas tego powrotu, tak na luźno i bez złej woli, dochodzę do wniosku, że seksizm to dopiero drugi problem Sapka, zaraz po dojmującym klasizmie.

W audiobooku styl Sapka zdecydowanie łatwiej znieść, ALE NADAL SĄ TAM PIERSI CZTERNASTOLATKI

"Kraniec świata": Zdecydowanie najnudniejsze opowiadanie w zbiorze. O wysoce dyskusyjnym przekazie to nawet nie będę mówić, ale po prostu przy żadnym innym nie musiałam sb co chwila robić przerwy, bo koniec wciąż wydawał się zbyt daleko.

"Kwestia ceny": Pavettę zgroomingował jeż młodszy cztery lata od jej matki, który planował to sobie od dnia jej narodzin. Naprawdę w dupie mam wartość artystyczną tego tekstu, ale dla kronikarskiego obowiązku - jest niska, jak tylko przechodzimy do sceny akcji. Also człowiek chciałby lubić Calanthe, ale czuć, że to tak totalnie kobieta napisana przez faceta.

"Mniejsze zło": opowiadanie, które zdeformowało mózgi całego pokolenia Polaków, którzy nie załapali przekazu. Chyba pierwszy raz, gdy Sapek w ogóle miał coś ciekawego do powiedzenia w tekście, a nie tylko rubaszna parodia znanej bajki. To że Geralt wypada w tym tekście na łatwowiernego kretyna, co pierwszy raz ma do czynienia z ludźmi to inna sprawa.

"Ziarno prawdy": styl Sapka jest znośny wyłącznie w dialogach, każdy opis przyprawia mnie o zadyszkę, a w scenach akcji to już hiperwentyluję. Tu fabuła miała fajniejszy pomysł, no i, ofc, nawiązanie do jednej z moich ulubionych baśni, żarty lepiej trafiały... Tylko końcówka wszystko popsuła, jakby autorowi się odechciało, to zamknie to w jednym dialogu co nic nie mówi.

"Wiedźmin": wcale się nie dziwię, że to opowiadanie nie wygrało. Już pomijając styl i sceny akcji, które są napisane tak, jakby Wiedźmin i strzyga w kółko robili jedno i to samo, to jest opowiadanie takie full of itself, takie szydzące ze schematów, which is fun, ale każdy żart powtórzy z cztery razy, żeby czytelnik na bank załapał inteligencję Sapka

Mam za sobą tylko "Głos rozsądku 1" na razie, ale... bruh. It sounds bad