Talie’s Reviews > گلهای رنج: گزیدۀ اشعار > Status Update

بهار دل‌انگیز را دگر عطر و بویی نیست
زمان دمادم مرا به کام می‌کشد
چون برف بیکران که پیکر سرمازده را
من از بالا دایره‌ی زمین را نظاره می‌کنم
و در آن دگر پناه کلبه‌ای را نمی جویم
ای بهمن آیا به گاه سقوط، مرا می‌بری با خود؟

دوست می‌دارمت آن‌دم که نشاط
از چهره‌ی گردآلوده‌ات رخت میبندد
آن دم که غرق در کین می‌شود دلت
و سایه‌ی هولناک گذشته
بر امروز تو بال می‌گسترد

فرشته‌ی سرشار از نشاط، تو با رنج آشنایی؟
با شرم و پشیمانی، زاری و ملال
و هراس گنگ شبهای هولناکی که در سینه دل را
چنان میفشارد که گویی کاغذی را مچاله کنند

من از وصیت نامه و گور بیزارم
پیش از آنکه اشکی از مردمان طلب کنم
مرا خوشتر آنکه تا زنده‌ام زاغان را فراخوانم
تا از سراپای پیکر ناپاکم خون روانه کنند

مغز من هرم و دخمه‌ی عظیمی است
که مردگانش از مردگان قبرستان بی چیزان بیشتر است