رار’s Reviews > سومین پلیس > Status Update

توصیفاتش خیلی خوبه. اگه از اول اینجوری دوچرخه‌ها تعریف می‌کرد، خیلی زودتر همراهش میشدم.توصیف‌ش از دوچرخه جوریه که یاد خیلی از اشیایی افتادم که بدون دلیل منطقی دوستشون دارم.مثل اسکنرم. یا دوستشون ندارم‌ مثل پرینترم.
جدیداً یه اسکاچ قرمز تو اتاقم گذاشتم.چرا؟ دوست‌ش دارم. معرکه و بی نقص نیست. اما رنگی داره (انگار هر لحظه تولید میکنه) که زنده‌ست و شبیه رنگ‌های دیگه نیست.
در آخر کتاب اگه من دوپرخه نشم. احتمالاً اسکاچ بشم.

خوبیش اینه تو حرفای پلیس‌ها مطلب سخت و پیچیده‌ای وجود نداره. چرت و پرت محض و پراکنده‌ست. اگه داشتم یکی از کارای میازاکی رو می‌دیدم باید نگران این هم بودم که پشت هر جمله چه معنی و استعاره‌ای نشسته.

آره! هنوزم خلاقانه ست!
(و خوشحالم اقلا فعلاً از اون دنیای دوچرخه‌ها بیرون اومده)

موقع خوندن نظریات دوسلبی، یاد کسایی میافتم که با همچین نظریاتی (شدیداً آزاردهنده از شدتِ سطحی و پوچ بودن)، به لطف مدیا طرفدارهای میلیونی دارن. بدتر از این‌ها یادم میافته جایی زندگی میکنم که این آدم‌ها و عجیب‌تر از دوسلبی‌ها نه فقط طرفدار دارن که با چاشنی دینی که به حرف‌ها و کاراشون میزنن دارن بهم حکومت میکنن و منم مجبور میکنن نظریه سوسیس‌شکل بودن زمین رو باور کنم. وگرنه جریمه می‌شم. کاش چون زنم اقلاً جریمه‌ام نصف بود

اسپویل:
شک ندارم بعد از اون اتفاق (نمیخوام اسپویل کنم)، داستان وارد دنیای احمقانه‌ی دوسلبی شده. پاورقی‌ها حالا کل داستان رو گروگان گرفتن.
لعنت بهت دوسلبی. من دو تا از این کتاب خریده بودم تا یکی‌ش رو کادو بدم. حالا یکی‌ش هم به زحمت دارم می‌خونم.
هرچند توصیفات خیلی خوبی از فضا و آدم‌ها می‌خونم. که اونم واسه کسی که می‌خواد نویسندگی کنه خوبه نه من که دنبال سرگرمی و لذتم (و نه قطعاً کسی که بخوام کتاب رو بهش هدیه بدم).

معلومه منظورم چیه؟! منظورم اشیایی هست که تو جای خودشون به کار نرفتن. ارزش‌شون فرق کرده. تو دنیاهایی هستیم که معیارهای ارزش‌گذاری با چیزی که می‌شناسیم تفاوت دارن. کار سختیه بتونی خوب درش بیاری. بعضیا به دل میشینن بعضیا نه. صرف اینکه خلاقیت اولیه جرقه بخوره و ایده‌ای به دنیا بیاد کافی نیست که کش دادن اون ایده هم جذاب باشه.

که اون‌ها هم می‌تونستن همین‌قدر بی معنی باشن اما یکی‌شون برام نسبتاً بی معنی بود و یکی‌شون نه.
"سوزومی"(Suzume)، همونی بود که ایده‌ی صندلی شدن یکی از شخصیت‌ها توش بود و با این ایده می‌شد کلی بازی کرد اما هدر رفت.
و "مرد اره‌ای" (Chainsaw Man)، که شخصیت اصلی‌ش پسریه که یه اره از کله‌اش زده بیرون و یه اره، خارج از استفاده‌ی معمولش چه جذابیتی میتونه داشته باشه؟! تا نبینی متوجه نمیشی چقدر جذاب می‌تونه باشه (از نظر من).

یه مقدار داره حوصله‌ام رو سر می‌بره. وارد دنیایی شده که دوچرخه ارزشش بالاتر از هرچیزیه و همه چی به طور احمقانه‌ای حول و حوش دوچرخه (به مثابه‌ی یه طرز فکر یه نمیدونم چی، نه فقط خود دوچرخه) می‌چرخه.
انگار پایه و مبنای زندگی دوچرخه‌ست. یه چنین دنیایی. خیلی نافرمه. تو ذهنم راحت جا نمیگیره و برام بی‌معنیه.
یاد یکی دو تا انیمه افتادم که...