Mintie_ei’s Reviews > จันทราอัสดง เล่ม 3 > Status Update

ถานไถจิ้นซุกใบหน้ากับซอกคอของหลีซูซู น้ำเสียงเขาแหบพร่า บีบคอแบบบางของหญิงสาวไว้ "เป็นไปไม่ได้"
เขาหมดสิ้นหนทางแล้ว นางมีสิทธิ์อะไรทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

"ปล่อยข้าไป แล้วมอบไข่มุกแปลงโฉมให้ข้า ข้าจะสร้างความฝันอันงดงามให้กับเจ้า ทำให้พวกเจ้าได้อยู่ด้วยกัน"
แววตาเขาไร้ซึ่งประกาย มีแต่ความเยียบเย็น

หลีซูซูได้รับพลังส่วนหนึ่งจากกระบี่ผ่าเวหาเช่นกัน จึงมิได้ฟื้นขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่านางใกล้จะฟื้น นิ้วมือของถานไถจิ้นแตะลงกลางหว่างคิ้วนาง ทำให้นางหลับใหลไปอีกครั้ง เขากอดนางแนบแน่นด้วยสีหน้าแข็งทื่อ
อย่าคิดที่จะไปที่ใด ข้าเหลือเพียง...แค่เจ้าเท่านั้น

ถานไถจิ้นรู้ว่าย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้ว นับตั้งแต่ตอนที่เขาเอาหน้าไม้พิฆาตเทวะออกมา เขาก็ไม่อาจอธิบายอะไรได้อีก แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าเหตุใดวัตถุมารที่ชั่วร้ายเช่นนี้จึงติดตามเขา นับแต่นี้ไป พิภพเซียนยังจะยอมรับเขาอยู่อีกหรือ
สีแดงในดวงตาเขาค่อยๆ เลือนไป น้อยครั้งที่เขาจะทำอะไรไม่ถูกเช่นนี้ เขาเหมือนหนูตัวหนึ่งในบ่อน้ำสกปรก หลบอยู่ในสถานที่มืดทึบโสโครก แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวถูกเขาโอบกอดไว้แน่น

เขามิได้ชิงกระบี่ผ่าเวหามา เขาเอาชนะกงเหยี่ยจี้อู๋ได้ รางวัลแห่งชัยชนะ...ก็คือคนในอ้อมแขน
ถานไถจิ้นก้มหน้าลง ใช้ใบหน้าเย็นเฉียบของตนเองถูกับใบหน้าอุ่นร้อนของหญิงสาวในอ้อมอก
นางหายใจอย่างสม่ำเสมอ หลับอยู่ในอกเขาอย่างว่าง่าย นานเหลือเกินแล้วที่มิได้สัมผัสความสงบเช่นนี้ แขนขาทั้งสี่ของเขากอดก่ายนางแน่น เหมือนดอกทู่ซือวิปริตดอกหนึ่ง นัยน์ตาดำเข้มจ้องมองนาง ไม่รู้คิดอะไรอยู่

มารปีศาจวิ่งพล่านอยู่รอบด้าน ที่นี่เป็นโลกอันเย็นยะเยือก แต่คนในอ้อมอกเขากลับอุ่นร้อน
ถานไถจิ้นหลุบตาลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาเย็นชาของเขาสะท้อนดวงหน้างดงามของหญิงสาว เสียงอ้อนวอนและเสียงคร่ำครวญของมารปีศาจดังจอแจอยู่ข้างหู ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือเขาพาหลีซูซูหนีเข้ามาในห้องเล็กแคบแห่งนี้

ภายในห้องคับแคบ ชุดสีขาวของถานไถจิ้นถูกโลหิตย้อมจนเปียกชุ่ม
หน้าไม้พิฆาตเทวะแอบเล็งไปยังหญิงสาวในอ้อมอกที่สลบไปพร้อมกัน ฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่ฟื้น พยายามจะฆ่าตัวแปรอย่างหลีซูซู ทว่าพอมันเข้าใกล้นาง พลังขุมหนึ่งกลับดีดมันออก
ชายหนุ่มกอดหญิงสาวในอ้อมอกแน่น อาภรณ์ของพวกเขาเกี่ยวพันกัน
หน้าไม้พิฆาตเทวะถูกมรรคาเทพไร้รักในตัวหลีซูซูผลักออก เสียงร้องแหลมของมันอ่อนกำลังลงไม่น้อย

นางช้อนตาขึ้น มองเห็นดวงเนตรสีแดงเปราะบางที่อยู่ใกล้แค่ตรงหน้า สายตาของนางเลื่อนลงไปช้าๆ เห็นมือสีขาวของถานไถจิ้นกำลูกศรมารที่เขาเป็นคนยิงออกมา
"ข้าแพ้แล้ว" เขาคล้ายหัวเราะคล้ายร้องไห้
สายลมหยุดนิ่ง ลูกศรมารสีนิลถูกเขาบีบจนแหลกสลายเป็นธุลีปลิวหายไปกลางอากาศ
หลีซูซูเห็นสีหน้าเขาแล้ว หัวใจเหมือนถูกมือข้างหนึ่งขยุ้มอย่างฉับพลัน นิ้วมือของนางที่จรดลงบนพิณคงโหวฉงอวี่สั่นระริก พูดอะไรไม่ออก
เพราะเหตุใด...จึงไม่หลบ

ลูกศรมารกับปราณวิเศษที่ดูคล้ายขนวิหคแวววาวปะทะกันกลางอากาศ
ชั่วขณะนั้นเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ช้าจนเหมือนเวลาหยุดนิ่งอย่างไรอย่างนั้น
หลีซูซูเตรียมใจรับแรงสะท้อนกลับอยู่แล้ว ผู้ใดจะคาดว่าขนวิหคสีขาวที่เกิดจากปราณวิเศษกลับแทงเข้าไปในหัวใจของถานไถจิ้น ลูกศรมารที่ยิงมาที่นางกลับถูกคนคว้าไว้ในระยะที่ใกล้จะถึงไหล่นางเพียงนิดเดียว

"ข้าจะฆ่าพวกเจ้า" ดวงตาของถานไถจิ้นเป็นสีแดงฉานขณะจ้องมองหลีซูซู ไม่รู้อึดใจต่อไปสิ่งที่หลั่งออกมาจะเป็นน้ำตาหรือโลหิต "ฆ่าพวกเจ้าเสีย!"