Status Updates From จันทราอัสดง เล่ม 3

เป็นอกีหนึ่งครั้งที่เสียน้ำตาให้จอมมาร แง สงสารมันอ่า รักเขามากแต่มันสายไปเสียแล้ว พี่ๆรีบเข้าใจกันเถอะ

รักกันเมื่อสายไปเป็นหยั่งงี้ ฟีลนางสิบสอง พระสุธน-มโนราห์ ชาตินี้ข้าไล่ตามท่าน ชาติหน้าท่านตามหาข้าบ้างนะ โอ้ย ด่านเคราะห์นักอ่านจริงๆ

ถานไถจิ้นซุกใบหน้ากับซอกคอของหลีซูซู น้ำเสียงเขาแหบพร่า บีบคอแบบบางของหญิงสาวไว้ "เป็นไปไม่ได้"
เขาหมดสิ้นหนทางแล้ว นางมีสิทธิ์อะไรทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

"ปล่อยข้าไป แล้วมอบไข่มุกแปลงโฉมให้ข้า ข้าจะสร้างความฝันอันงดงามให้กับเจ้า ทำให้พวกเจ้าได้อยู่ด้วยกัน"
แววตาเขาไร้ซึ่งประกาย มีแต่ความเยียบเย็น

หลีซูซูได้รับพลังส่วนหนึ่งจากกระบี่ผ่าเวหาเช่นกัน จึงมิได้ฟื้นขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่านางใกล้จะฟื้น นิ้วมือของถานไถจิ้นแตะลงกลางหว่างคิ้วนาง ทำให้นางหลับใหลไปอีกครั้ง เขากอดนางแนบแน่นด้วยสีหน้าแข็งทื่อ
อย่าคิดที่จะไปที่ใด ข้าเหลือเพียง...แค่เจ้าเท่านั้น

ถานไถจิ้นรู้ว่าย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้ว นับตั้งแต่ตอนที่เขาเอาหน้าไม้พิฆาตเทวะออกมา เขาก็ไม่อาจอธิบายอะไรได้อีก แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าเหตุใดวัตถุมารที่ชั่วร้ายเช่นนี้จึงติดตามเขา นับแต่นี้ไป พิภพเซียนยังจะยอมรับเขาอยู่อีกหรือ
สีแดงในดวงตาเขาค่อยๆ เลือนไป น้อยครั้งที่เขาจะทำอะไรไม่ถูกเช่นนี้ เขาเหมือนหนูตัวหนึ่งในบ่อน้ำสกปรก หลบอยู่ในสถานที่มืดทึบโสโครก แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวถูกเขาโอบกอดไว้แน่น

เขามิได้ชิงกระบี่ผ่าเวหามา เขาเอาชนะกงเหยี่ยจี้อู๋ได้ รางวัลแห่งชัยชนะ...ก็คือคนในอ้อมแขน
ถานไถจิ้นก้มหน้าลง ใช้ใบหน้าเย็นเฉียบของตนเองถูกับใบหน้าอุ่นร้อนของหญิงสาวในอ้อมอก
นางหายใจอย่างสม่ำเสมอ หลับอยู่ในอกเขาอย่างว่าง่าย นานเหลือเกินแล้วที่มิได้สัมผัสความสงบเช่นนี้ แขนขาทั้งสี่ของเขากอดก่ายนางแน่น เหมือนดอกทู่ซือวิปริตดอกหนึ่ง นัยน์ตาดำเข้มจ้องมองนาง ไม่รู้คิดอะไรอยู่

มารปีศาจวิ่งพล่านอยู่รอบด้าน ที่นี่เป็นโลกอันเย็นยะเยือก แต่คนในอ้อมอกเขากลับอุ่นร้อน
ถานไถจิ้นหลุบตาลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาเย็นชาของเขาสะท้อนดวงหน้างดงามของหญิงสาว เสียงอ้อนวอนและเสียงคร่ำครวญของมารปีศาจดังจอแจอยู่ข้างหู ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือเขาพาหลีซูซูหนีเข้ามาในห้องเล็กแคบแห่งนี้

ภายในห้องคับแคบ ชุดสีขาวของถานไถจิ้นถูกโลหิตย้อมจนเปียกชุ่ม
หน้าไม้พิฆาตเทวะแอบเล็งไปยังหญิงสาวในอ้อมอกที่สลบไปพร้อมกัน ฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่ฟื้น พยายามจะฆ่าตัวแปรอย่างหลีซูซู ทว่าพอมันเข้าใกล้นาง พลังขุมหนึ่งกลับดีดมันออก
ชายหนุ่มกอดหญิงสาวในอ้อมอกแน่น อาภรณ์ของพวกเขาเกี่ยวพันกัน
หน้าไม้พิฆาตเทวะถูกมรรคาเทพไร้รักในตัวหลีซูซูผลักออก เสียงร้องแหลมของมันอ่อนกำลังลงไม่น้อย

นางช้อนตาขึ้น มองเห็นดวงเนตรสีแดงเปราะบางที่อยู่ใกล้แค่ตรงหน้า สายตาของนางเลื่อนลงไปช้าๆ เห็นมือสีขาวของถานไถจิ้นกำลูกศรมารที่เขาเป็นคนยิงออกมา
"ข้าแพ้แล้ว" เขาคล้ายหัวเราะคล้ายร้องไห้
สายลมหยุดนิ่ง ลูกศรมารสีนิลถูกเขาบีบจนแหลกสลายเป็นธุลีปลิวหายไปกลางอากาศ
หลีซูซูเห็นสีหน้าเขาแล้ว หัวใจเหมือนถูกมือข้างหนึ่งขยุ้มอย่างฉับพลัน นิ้วมือของนางที่จรดลงบนพิณคงโหวฉงอวี่สั่นระริก พูดอะไรไม่ออก
เพราะเหตุใด...จึงไม่หลบ

ลูกศรมารกับปราณวิเศษที่ดูคล้ายขนวิหคแวววาวปะทะกันกลางอากาศ
ชั่วขณะนั้นเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ช้าจนเหมือนเวลาหยุดนิ่งอย่างไรอย่างนั้น
หลีซูซูเตรียมใจรับแรงสะท้อนกลับอยู่แล้ว ผู้ใดจะคาดว่าขนวิหคสีขาวที่เกิดจากปราณวิเศษกลับแทงเข้าไปในหัวใจของถานไถจิ้น ลูกศรมารที่ยิงมาที่นางกลับถูกคนคว้าไว้ในระยะที่ใกล้จะถึงไหล่นางเพียงนิดเดียว

"ข้าจะฆ่าพวกเจ้า" ดวงตาของถานไถจิ้นเป็นสีแดงฉานขณะจ้องมองหลีซูซู ไม่รู้อึดใจต่อไปสิ่งที่หลั่งออกมาจะเป็นน้ำตาหรือโลหิต "ฆ่าพวกเจ้าเสีย!"

ถานไถจิ้นจ้องหน้านางเขม็ง มือที่จับหน้าไม้พิฆาตเทวะกำแน่นขึ้นเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น "เพราะเหตุใด เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร"
ข้ากำลังปกป้องเจ้าอยู่แท้ๆ

"โง่เขลา"
ได้สติชั่วครู่แล้วอย่างไร มิใช่ยังคงเข่นฆ่าต่อไปหรือ
ถานไถจิ้นชำเลืองมองหลีซูซูที่ด้านข้าง หากวันใดวันหนึ่งเขามีสภาพเป็นคนมิใช่เป็นผีไม่เชิงอย่างกงเหยี่ยจี้อู๋ นางจะเป็นเหมือนเช่นวันนี้ที่ดวงตามีแต่ความเสียใจ ไม่มีแววรังเกียจแม้แต่น้อยหรือไม่
ไม่ ไม่มีทางเป็นเช่นนั้น

หลีซูซูพูดไม่ออก "..."
หากไม่เพราะสถานการณ์และเวลาไม่เหมาะสม แล้วตอนนี้หลีซูซูยังอยู่ในช่วงเวลาเมื่อห้าร้อยปีก่อนตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องใดๆ ขึ้น นางต้องหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่แน่ๆ
นางหลุบตาลง ถอนหายใจในใจ ประคองถานไถจิ้นขึ้นมา
ครั้งนี้เขารู้ว่าขืนพูดอีก หลีซูซูต้องปล่อยมือจริงๆ แน่ ดังนั้นจึงไม่ปริปาก เดินตามนางไปเงียบๆ เพียงแต่หน้าของเขายังคงบึ้งตึง สีหน้าเย็นเยียบไม่รู้คิดอะไรอยู่

นางกำลังจะปล่อยมือจากเขา นิ้วมือเรียวยาวของถานไถจิ้นกลับขยุ้มแขนเสื้อชุดกระโปรงผ้าโปร่งของนางแน่น
หางตาของชายหนุ่มที่เพิ่งจะยกขึ้นเล็กน้อยเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวในชั่วพริบตา ก่อนจะตกลงจนไม่น่ามอง ท่าทางหม่นหมองอึมครึมเหมือนกำลังบอกว่าหากนางกล้าปล่อยมือจริง เขาจะบีบคอนางให้ตาย

ปากเขาบอกว่าไม่ให้จั้งไห่ประคอง แต่นัยน์ตาดำเข้มกลับเอาแต่จ้องนางอย่างเย็นชา คล้ายตัดพ้อคล้ายโมโห เมื่อเขาล้มลงอีกครั้ง หลีซูซูจึงได้แต่เข้ามาประคองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ใครจะคิดว่าถานไถจิ้นกลับบอกว่า 'ไม่ต้องมายุ่ง'
หลีซูซูจ้องตาเขา เจ้าพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่ เช่นนั้นข้าไม่สนใจแล้วจริงๆ นะ

ตั้งแต่พบกันอีกครั้งในห้าร้อยปีให้หลัง หลีซูซูไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าใกล้เขาเพียงนี้อีกเลย นี่นับเป็นครั้งแรก
หัวใจที่เหมือนน้ำนิ่งบ่อหนึ่งคล้ายมีลมวสันต์พัดผ่าน กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาสะกดมุมปากตนเองมิให้ยกขึ้นพร้อมเอ่ยเสียงเย็น "บอกแล้วมิใช่หรือว่าไม่ต้องมายุ่ง"
หลีซูซูมองเขาอย่างด้วยจนคำพูด
กลิ่นคาวโลหิตบนตัวถานไถจิ้นเข้มข้นมาก ฝ่ามือนั้นของกงเหยี่ยจี้อู๋จู่โจมมาที่นาง แต่เขากลับรับไว้แทน

ไม่ง่ายเลยกว่าถานไถจิ้นจะลุกขึ้นยืนได้ ใบหน้าของเขาขาวซีด เกือบจะล้มลงอีกครั้ง
มือนุ่มนิ่มคู่หนึ่งประคองเขาไว้
เลือดไหลออกมาจากมุมปากเขา ถานไถจิ้นไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นหอมของดอกถานฮวาเจือจางบนตัวนางอยู่ใกล้เพียงปลายจมูก

ถานไถจิ้นฝืนรับฝ่ามือนี้ไว้ โลหิตไหลคดเคี้ยวลงมาจากมุมปาก เขาหันมาพูดกับหลีซูซูด้วยน้ำเสียงเสียดสี "เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือไร!"
ทว่าเห็นนางเหม่อลอยเสียใจ ทำให้ชายหนุ่มเอ่ยคำพูดร้ายกาจอื่นๆ ไม่ออก
เขาเพิ่งลิ้มรสชาติเช่นนี้เป็นครั้งแรก ความรักกับความแค้นผสมปนเปจนทำให้เขาหายใจไม่ออก
เขาหลุบตาลง เกรงว่าหากมองต่อไป เขาจะห้ามใจไม่อยู่นำหน้าไม้พิฆาตเทวะออกมาสังหารกงเหยี่ยจี้อู๋

ถานไถจิ้นดึงตัวนางออกมาทันใด และปะทะกับฝ่ามือของกงเหยี่ยจี้อู๋ทันที

ถานไถจิ้นกลายเป็นคนที่ไวต่อความรู้สึกต่างๆ ขณะเดียวกันอารมณ์ก็แปรปรวนไม่คงที่ จั้งไห่สังเกตเห็นนานแล้ว เช้าวันหนึ่งในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ศิษย์น้องเล็กแอบมองหลีเซียนจื่อถึงสิบหกครั้ง แต่พอหลีเซียนจื่อเหลือบตาขึ้น เขากลับเบนสายตาไปทางอื่นอย่างเย็นชา

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากนาง แววตาของเขาที่เดิมทีน่าสงสารเหมือนลูกแมวก็ค่อยๆ เยียบเย็น
ไร้ประโยชน์ เขาแยกไม่ออกว่าสิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้เป็นความเฉยชาสิ้นหวัง หรือเป็นความเจ็บปวดที่บีบรัดหัวใจกันแน่

หลีซูซูอ้าปาก คนอื่นไม่เข้าใจ แต่นางกลับเข้าใจดี
เดิมทีนางอยากอธิบาย ทว่าพอขบคิดดูแล้วกลับเงียบไป
นางคิดอย่างเย็นชา เรื่องอะไรต้องอธิบายให้เขาฟังด้วย ไม่พูดถึงว่าข้าบำเพ็ญมรรคาไร้รักแล้ว ต่อไปย่อมไม่มีทางรักใครอีก ทว่าต่อให้รัก จะเกี่ยวอันใดกับถานไถจิ้นเล่า

เจ้าชอบกงเหยี่ยจี้อู๋มิใช่หรือ เขากลายเป็นผู้บำเพ็ญมารไปแล้ว เจ้าคงไม่ชอบเขาแล้วใช่หรือไม่
กระนั้นอึดใจต่อมา แววตาเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นน้อยใจและโศกเศร้า
อย่าชอบเขาเลย เจ้ามองข้าสิ มองดูข้าบ้างได้หรือไม่

แม้เขาอยากจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากเซียวหลิ่น แต่เขาไม่เคยริษยาเซียวหลิ่นมาก่อน
จวบจนเวลานี้ ยามที่มือของถานไถจิ้นแนบลงไปเพื่อซับน้ำตาให้นางและจับคางของหญิงสาวตรงหน้า เจตนาชั่วร้ายและความริษยาในใจเพิ่มพูนอย่างคุ้มคลั่ง มองสีหน้าเศร้าเสียใจของนาง ทางหนึ่งเขาหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน อีกทางหนึ่งจิตใจกลับอ่อนแอจนอยากหลั่งน้ำตา

ห้าร้อยปีก่อนนางทำเพื่อเซียวหลิ่น ยอมมาอยู่ข้างกายตัวประกันนิสัยต่ำช้าผู้นั้น ห้าร้อยปีให้หลังนางทำเพื่อกงเหยี่ยจี้อู๋ ทุ่มเทความคิดจิตใจเสาะหาตราคำสั่งเพื่อเข้าสู่อาณาจักรมาร
ที่แท้เขาก็เป็นแค่ตัวตลกในเรื่องราวความรักของผู้อื่นเท่านั้น!

ห้าร้อยปีก่อนนางก็รักใคร่บูชาเซียวหลิ่นที่โดดเด่นไร้เทียบเทียมผู้นั้น
เซียวหลิ่นตายไป นางต้องการให้ตนชดใช้ด้วยชีวิต ท่ามกลางทหารนับหมื่น หญิงสาวในชุดขาวน้าวคันธนู ยิงมาที่เขาโดยไม่ลังเล
บัดนี้รอยยิ้มและน้ำตาของนางก็ยังคงมีไว้เพื่อคนผู้นั้น