Mohammad Sadegh Rafizadeh’s Reviews > از دیار آشتی > Status Update

چگونه پیچک غم، ارغوان شادی را،
به باغ خاطر ما جادوانه پژمرده ست!
چگونه کم کم زنگار ناامیدی ها،
جلای آینه شور و شوق را برده ست.

لبان ما، دیریست،
به هم فشرده چو نیلوفرانِ نشکفته ست.
چنان به زندگی بی نشاط خو کردیم،
که نقش روشن لبخند یادمان رفته ست!