رار’s Reviews > فلسفه‌ی تنهایی > Status Update

《کانت در انسان‌شناسی از منظر پراگماتیک می‌نویسد به‌نظر بهتر است به جای آنکه انسان را حیوانی اجتماعی بنامیم او را "موجود تنهایی بدانیم که از همسایگان‌ش گریزان است." در عین حال انسان موجودی است تابع "ضرورت عضویت در نوعی از جامعه‌ی مدنی".》

جاهایی که مهر تایید میخوره به دوگانگی‌های وجودم، به انسان بودنم رو دوست دارم. منظورم این بخش کتاب نیست. کلاً هرجا ببینم خوشم میاد. هرجایی که تایید می‌کنه می‌تونم چند تا حس متضاد رو همزمان تجربه کنم و همچنان نرمال و طبیعی و انسان باشم.

جاهایی که مهر تایید میخوره به دوگانگی‌های وجودم، به انسان بودنم، رو دوست دارم. منظورم این بخش کتاب نیست. کلاً هرجا ببینم خوشم میاد. هرجایی که تایید می‌کنه می‌تونم چند تا حس متضاد رو همزمان تجربه کنم و همچنان نرمال و طبیعی و انسان باشم.

《صمیمیت کانتی، برخلاف دوستی مبتنی بر فضیلت ارسطویی، لزوماً نیازمند این نیست که دو دوست بیشتر اوقاتشان را با هم بگذرانند. صرف اعتماد متقابل امکان می‌دهد که این دوستی کانتی در طول دوره‌های زمانی طولانی غیبت هم بپاید.》
ادامه در کامنت

همیشه با خودم فکر میکردم چه رابطه‌ای بین من و بعضی از دوستانم هست که حتی اگه سال‌ها هم رو نبینیم و از هم خبر انچنانی نداشته باشیم بازم به وقت ملاقات کلی حرف برای هم داریم و دوستی‌مون سر جاشه. در حالیکه برای بعضیا اینطور نیستم. این قسمت کتاب برای من خیلی قابل لمس بود. پس رابطه‌ی من با این آدما جز این جور دوستی‌هاست: دوستی مبتنی بر صمیمیت.

《افراد تنها بیش از افرادِ غیرتنها محیط اجتماعی‌شان را تهدیدآمیز می‌یابند، و همین ترس مانع از این می‌شود که وارد موقعیت‌هایی شوند که می‌تواند بی‌اعتمادی را کاهش دهد، یعنی موقعیت‌هایی که در آن‌ها می‌توان تماس انسانی برقرار کرد.》

《ترس و بی‌اعتمادی دائماً خودشان را تشدید می‌کنند.》

《در واقع به نظر می‌رسد که افراد تنها از نظر اجتماعی بیش از اندازه حساس هستند و همین حساسیت بیش از اندازه مانع از مشارکت آنان در معاشرت‌ها می‌شود. درضمن افراد تنها بسیار بیشتر دل‌مشغول این هستند که دیگران چه تصوری از آنان دارند.》

《ما باید با زندگی احساسی و عاطفی‌مان سروکله بزنیم و نیز باید به ظرفیت‌های احساسی و عاطفی‌مان شکل بدهیم. به همین دلیل است که می‌توان گفت ما نسبت به احساساتمان هم نوعی مسئولیت داریم. ما همه، بلااستثنا، مسئول چیزی هستیم که هم فاعلش هستیم هم مفعولش: ما مسئکل خودمان هستیم.》