Ka_mi_la’s Reviews > Za kamień i za ciemność > Status Update

Patrzył na południe.
W szarości dogorywającej nocy rozciągające się przed nim pustkowia przypominały niestaranny ołówkowy rysunek.

Odkąd zjawił się w karawanseraju, nie potrafił myśleć o niczym innym. Jakaś jego część nie mogła się doczekać, kiedy wyruszy w drogę. Po tym, co spotkało go w Baraghod, cisza bezludnych ziem wydawała się kusząca niczym miękkie łoże po latach sypiania na sienniku pełnym gwoździ. Obiecywała ukojenie.

Nie musisz się wstydzić blizn, które zostawiły ci wiedźmy, Razaguelu. Ani tych, które nosisz z powodu jej nienawiści, ani tym bardziej tych - wskazała skaryfikacje na jego ramieniu - za które zapłaciłeś uczciwą cenę.

Mówią, że ciemność jest niczym bez światła, tak jak światło jest niczym bez ciemności - mówi. - Ale to nieprawda. Gdy w mrokach podziemi zdusisz światło, co zostanie? Ciemność. Tylko ciemność, zawsze ciemność, która nie potrzebuje niczego i nikogo, by być w pełni sobą. Ten najstarszy z żywiołów, pradawny, nieokiełznany...

Słyszeli szepty, echa śledzących ich kroków, czasem gwizdy, odległe krzyki i skomlenia dobiegające z ciemności, z każdej strony jednocześnie i z żadnej zarazem, jakby kakofoniczny koncert dawała grupa upiorów istniejąca tylko w ich głowach.

Mapka przypominała rysunek obłąkanego kartografa, który nanosił na nią kreski i linie w zupełnie przypadkowym porządku.

Oddychać. Powoli wypuścił pełne kurzu powietrze-na wargach czuł słony posmak, nie wiedział, soli czy krwi-i zaczął pełznąć wzdłuż ściany, cal za calem, jak ślepy, na wpół rozgnieciony robak.
Oddychać. Przeć naprzód. Słuchać.
Na resztę przyjdzie czas później.

Oddychać. Powoli i miarowo. Skupił się na szalonym biciu serca. Waliło jak młot, a każdy oddech był niczym mały koniec świata; z każdym haustem slonego powietrza Raza docierał do granicy, za którą zaczynał się nieskończony ocean bólu.

Na powierzchni światło nigdy nie znikało całkowicie, nawet w najciemniejszą noc. Ale tam, głęboko w uroczysku, był tylko nieskończony mrok.

Jeśli pozwolisz, by szepty cię omotały i sprowadziły na manowce, spotka cię los gorszy od śmierci.