Mahshad’s Reviews > تسلی‌بخشی‌های فلسفه > Status Update

با بعضی قسمت‌ها اصلا نمی‌تونم ارتباط برقرار کنم؛ مثلا این‌که عصبانیت رو یه چیز منفی می‌دونه و سعی داره متقاعدمون کنه با تغییر بنیادین دیدگاه‌مون خشم رو تو وجودمون ریشه‌کَن کنیم؛ در حالی‌که به نظر من عصبانیت خیلی جاها به‌حق، لازم و سودمنده.
این‌که جهان پرفکت نیست پس هر نقصی، هر اتفاق بدی، هر اشتباهی طبیعیه و نباید ما رو عصبانی کنه، خیلی حرف مسخره‌ایه! جهان پرفکت نیست، ولی دلیل نمی‌شه ما هر چیزی رو به این دلیلْ صبورانه و خویشتن‌دارانه بپذیریم و دم نزنیم. جهان جای پرفکتی نیست، ولی دلیل نمی‌شه ما ذات کمال‌خواه‌مون رو سرکوب کنیم.

مثلا نوشته:
«هرگاه از امیدواری بیش‌ از حد دست برداریم، دیگر عصبانی نخواهیم شد.»
وات د هل؟ :))

اگه این کتاب رو با گروهی که به شدت دوستش دارم نمی‌خوندم، نصفه ولش نمی‌کردم؛ از جلو چشمام و از محیط زندگی‌م منهدمش می‌کردم! این حرف برای من‌ای که به سختی ول می‌کنم و بارها سر ول‌نکردن‌هام تروماتیزه شده‌م (!) یعنی واااقعا این کتاب‌ روی مخمه!

خیلی حس خوبیه که با گروهی که خیلی دوستشون داریم کتاب بخونیم...

Morteza wrote: "برداشت من از فصلی که مثال‌هاش رو زدین، نفس عصبانیت نبود.
چیزی که من از مقصود فصل فهمیدم «خشم بیهوده و آسیب‌زا» است. درواقع تمام مثال‌هاش‌هم همین رو متذکر می‌شه.
این‌که کنترل رو با عصبانیت پرتاب‌کنی..."

بله، مثال‌هاش مربوط به خشم‌هایی هستن که بیهوده به نظر می‌رسن یا به نوعی آسیب‌زا هستن؛ اما مشکل من بیشتر این رویکرد تک‌بعدی به پدیده‌ها و سطحی‌نگریشه. می‌دونم این کتاب به خیلی‌ها می‌تونه کمک کنه، اما رویکردش چیزی نیست که من بپسندم.
احتمالا منظور دوباتن این نیست و ساختار و محدودیت این نوع از کتاب ساده‌سازی رو می‌طلبه؛ با این‌حال سرکوب انتظارات رو تو این توصیه‌هاش می‌بینم که شخصا درست نمی‌دونمش.

Seyed wrote: "خیلی حس خوبیه که با گروهی که خیلی دوستشون داریم کتاب بخونیم..."

آره. من این کتابو فقط به خاطر گروه‌مون می‌خونم. بحثامون رو خیلی دوست دارم. مطالب کتاب رو بسط می‌دیم و فراتر می‌بریم.