مجید اسطیری’s Reviews > ادب حضور 3 اسرار ماه رمضان > Status Update

امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه با عباراتی سوزناک با این ماه عزیز خداحافظی مینمایند. حضرت در فقراتی از آن میفرمایند: «خداحافظ ای شهر الله الاکبر و ای عید اولیای خداوند و ای گرامی ترین همدم من در میان لحظات عمرم. خداحافظ ای ماهی که با حضورت مأنوس بودم و فراغ تو برایم بسیار دردآور است و خداحافظ ای ماهی که برای مؤمنان چقدر هیبت داشتی و برای گنه کاران چقدر سنگین و طولانی جلوه نمودی...»

شب قدر شب اهل الله است و اگر این گروه در طول سال انتظار ماه مبارک را می‌کشیدند و در مناجات شعبانیه دائماً «إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الْإِنْقِطَاعِ إِلَیک» می‌گفتند، برای درک شب قدر و وصال محبوب بوده است؛ که درک لحظه شیرین انس با محبوب به همه ارزش‌های دنیا و مافیها می‌ارزد و اگر خداوند می فرماید: «لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهر» یعنی اگر در همه عمر یک بار شب قدری درک شود همه عمر انسان را روشن می‌کند.

(سالِک) اگر بخواهد بفهمد که از حق ترسناک است و قلبش از ترس خداوند فرو میریزد، به اعمال خود نظر کند. انسان ترسناک در محضر کبریایی، جسارت به مقام مقدسش نکند و در حضور حضرت حق، هتک حرمات الهیه ننماید؛ اگر با آیات الهیه ایمان قوی شود، نور ایمان به مملکت ظاهرش نیز سرایت کند. ممکن نیست قلب نورانی باشد و زبان و کلام و چشم و نظر و گوش و استماع نورانی نباشد.

امام خمینی (ره)

پیامبر اکرم (ص) فرمود:
«خداوند نور چشم مرا در نماز و روزه قرار داد.» ایشان همچنین در وصیت به اسامة بن زید فرمودند:
«ای اسامه بر تو باد روزه گرفتن که سپری در برابر آتش جهنم است و اگر توانستی کاری کنی که هنگام مردن شکمت خالی باشد، چنین
کن.»
این بیان شریف یعنی به گونه ای زندگی کن که در حال مرگ یا روزه دار باشی و یا با شکم خالی خداوند را ملاقات کنی؛ زیرا در هر صورت خداوند بندگانش را با گرسنگی میهمان می‌نماید.

عزلت

ماه مبارک رمضان ماه رسیدگی بیشتر به خود و انس با پروردگار است. از جمله اسبابی که شرط ورود به چنین محفل با عظمتى است، آرامش روح و طهارت قلب است که شرط لازم آن عزلت نسبی است؛ چنانکه امير المؤمنين (ع) می فرمایند:
«مَنِ انْفَرَدَ عَنِ النَّاسِ أَنِسَ بِاللَّهِ سُبْحَانَهُ» هر که از مردم کناره گیرد با خداوند سبحان مأنوس شود.

.
.
علوم الهی حقایق وجودی و ربّانی هستند که هرگز تنزّل پیدا نمی‌کنند؛ بلکه این متعلّم است که باید با کسب استعداد و تلاش علمی و طهارت روحی، ظرف عقل و قلب خود را مستعد دریافت انوار ملکوتی نماید و در حقیقت این متعلّم است که به خدمت علم می‌رود، نه آنکه علم به خدمت او درآید.