پیمان عَلُو’s Reviews > تاریخ خاص تنهایی > Status Update

خودم را مثل یک جزیرهٔ متروک‌ احساس می‌کنم، کشتی‌ها می‌آیند و می‌روند اما کسی از کشتی پیاده نمی‌شود، فقط صورت‌هایی را می‌شود دید که از دریچه‌های روشنایی نگاه می‌کنند، صورت‌هایی که لحظه‌ای ظاهر و بعد غیب می‌شوند.

خسرو بیک هفتاد و اندی سال بعد، در یک نیمه شب، در عمارت نیمه تاریک عمارتی خلوت زندگی خود را در یک جمله برای نوه‌اش خلاصه کرد:

کُشتن یک آدم خیلی راحت‌تر از دوست داشتن اوست.

نفع کشور نمی‌تواند مسألهٔ بلغور را حل و فصل کند اما به إذن خدا، قدرت کافی برای از بین بردن خسرو بیک را دارد…
نفع کشور پیداست که به زودی خسروبیک را از بین خواهد برد
گاهی با‌خودم فکر می‌کنم این لفظ«به نفع کشور»مثل اسم یک قبرستان است.

همه می‌میرند خسرو بیک…
به نظر من مردن یا نمردن مهم نیست، مهم زندگی کردن یا نکردن است…

#کامنت







*تو با قلب ویرانه‌ی من چه کردی آقای احمد آلتان!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟

#کامنت



*دومین کتاب از این نویسنده‌ی تُرک هست که می‌خونم، دریغ از یک ذره پشیمونی!

زمانی که می‌ترسم بدنم شفاف می‌شود ، احساس می‌کنم که درونم دیده می‌شود، چیزی که دیده می‌شود یک تاریکی است، در زیر آن شفافیت یک تاریکی می‌بینم، در واقع نمی‌بینم، آن تاریکی را احساس می‌کنم…
سینه‌ام درد می‌گیرد.