پیمان عَلُو’s Reviews > تاریخ خاص تنهایی > Status Update

…

اگر مردی بخاطر من رنج بکشد، بلافاصله او‌ را ترک می‌کنم
و دیگر سراغش نمی‌روم.
رنجی که مسببش من باشم من را آزار می‌دهد، در میان رنجِ مرد احساس خفگی و نابودی می‌کنم. فوراً فرار می‌کنم تا خودم را نجات بدهم. آنها آن‌قدر رنج می‌برند که آدم حیرت می‌کند. مدتی بعد از یک رابطه درونشان می‌سوزد، من بلافاصله بوی درد و رنج را احساس می‌کنم، رنج انسان بوی عجیب و متفاوتی دارد، اما نمی‌گذرام آنها بفهمد که من آن بو‌ را احساس کرده‌ام، تا وقتی آنها چیزی نگفته‌اند من هم چیزی نمی‌گویم. مدتی ساکت می‌مانند و با بوی سوختگی و حالت متفکرانه به صورتم نگاه می‌کنند، گاهی یکدفعه چشمانشان خیسِ اشک می‌شود یا سرخوشی ناگهانی به آنها دست می‌دهد و با ناامیدی و تلاشی بی‌نتیجه سعی می‌کنند من را سرگرم کنند. گمان می‌کنند که اگر من لذت ببرم دردشان تسکین خواهد یافت، اما نمی‌توانند من را سرگرم کنند، خودشان هم نمی‌توانند لذت ببرند، آنها نمی‌توانند موفق به این کار بشوند، چون از همان ابتدا ناامیدند.
آن‌وقت حس دشمنی‌شان بیشتر می‌شود، درست زمانی که من را بیشتر دوست دارند، با من خصمانه رفتار می‌کنند، به تصور اینکه حداقل درد مشترکی داشته باشیم، سعی می‌کنند من را آزار بدهند، من هم در چنین مواقعی آنها را ترک می‌کنم و آنها با دردهایشان تنها می‌مانند.
مدتی به حالشان تأسف می‌خورم، نگاه بی‌روحشان را به خاطر می‌آورم، بعد هم فراموششان می‌کنم.

‏عشق‌های من همیشه به‌خاطر عشق تمام می‌شوند، وقتی عشق قوی تر می‌شود، فقط یک جا باز می‌ماند و مرزهایش وسیع‌تر می‌شود، آن‌هم رنج است، به همین دلیل از قوی‌تر شدن عشق و محبت و وسیع‌تر شدن آن می‌ترسم.
رنج، یک نقطهٔ ثابت است؛ در هر رابطه‌ای

چه نوشته‌ی تأمل برانگیزی. مرسی که همه اینا رو تایپ میکنی ♡ تو برنامه امسالم بود که از آلتان چند تا کار بخونم. حس میکنم جزو موردعلاقه‌هام بشه.

@Shaggayegh:

مرسی که میخونی شقایق جان.
آلتان واقعا یکی از قلدرهای ادبیات هست.
این دومین کارش هست که دارم میخونم.
لذت میبرم واقعا.