Digdem Absin’s Reviews > Ve Tarih Devam Ediyor > Status Update

Yukarıda anlatılan anarşizm 19. yüzyılda kalmadır.  İnsanların bombom ile bumbum diye ikiye ay(ı)rıldığı ve sonrasında tokuş(turul)duğu  çağdan kalma bu anarşizm bugün artık antikaseverlerin ilgisini çekmektedir. Özetle, eski insanlar  sorun diye iktidarı, yani gölgeyi algılıyorlardı ve haliyle iktidara sızlanıyor dikleniyorlardı. İktidarı dolaylı dolaysız eleştirmek, yadsımak, diklenmek, muhatap almak iktidarı doğrulamaktır, yarınlara çok daha güçlü taşımaktır.  Anlaşılıyor ki, yukarıda sözü edilen külhanbeyli anarşizm o vakitler çalıştırılmasaydı iktidarlar 20. yüzyılın başlarında tarihe karışacak ve sonraki kuşaklar, bizler bugün çok farklı bir dünyada yaşıyor olacaktık.
Neyseki o karanlık günler geçti diyemiyoruz, süreç çürümüş haliyle devam ediyor. İktidarları taşıyan sanayi çalışanları işlerin robotlaşmasıyla devre dışı kalınca zavallım iktidarlar başka senaryolarla hizmet görüyorlar.  Sanırım dünyanın son metrekaresi betonlandığında iktidarlar çağı sona erecek ve başka gezegenlerde nicedir çaktırmadan yaşam alanları kuran küresel egemenler dünyayı terk ederken "eller aya bizler yaya" olacağız.
Konumuza dönersek: Günümüz insanının algısında artık iktidar yok, sistem var, büyük resim var. Ve bugünün anarşizmi eğlenmektir. Eğlenenin yaşam alanında iktidarın 'i'sini bulamazsınız. Eğleneni yönetemezsiniz. Ama aptallar her zamanki dangalaklıklarından birini yapıp "kuzum sen kafa mı buluyorsun, nerde yaşıyorsun" diyecektir. Her şeyi satın alma konusu yaptığı için durumu çakmayacaktır. Eğlenmek anarşizmdir.

İktidarın olmadığı bir hayat sözkonusu olabilir mi? Devletlerin olmadığı zamanlara mı dönülecek? Benim bildiğim iktidar demek yönetici demek, insanlar topluluk halinde yaşamaya başladıklarından beri yöneticiler yok mu? Başka iktidarlar da var, küçük iktidarlar, anne baba çocuk için bir iktidar figürü aslında. Ya da bilginin de iktidarı olur, bilmeyen karşısında... Aklımda sorular :)

Resme bakmaktan bahsediyoruz. Büyük resme. Resme açıları değiştirerek bakılır. Aile fotoğrafından bahsetmiyorum. Kocaman resim. Açıları değiştirdiğinde resim başka boyutunu gösterir veya bakan o boyutları görür. Açılar? Şartlardan bahsediyoruz. Yukarıda çalıştırdığı argümanı hepimizin ortaklığını yaptığımız günümüz yaşantıdan hareketle kuruyorsun. Şartların değiştiğini düşün. İnsanın kendine yettiği donanımda bir hayat sürdüğü şartları. Açıyı değiştirirsen soru, kuşku endişeler kendiliğinden kalkar.
Afrika haritası, aç bak, milyonlarca devlet görürsün; oysa o haritada tek bir millet vardı: Afrikalılar. Bu arkadaşların yaşayabilmesi için o sınırlara ihtiyaç var mı?
Açıları değiştirmekte fayda var yani, Resme bakıyorsak tabii.

İnsanın kendine yettiği hayat şartlarını hesaba katmadım, tabii. Tamam, şimdi anlaşıldı Kaptan :)

Maruz kaldığımız eğitim, olacaklara, olup bitenlere parçacı görüş açısıyla bakma imkanını veriyor. Resmin dörtte birini görüyoruz. İlişkilerimizin dörtte üçü yok, göremiyoruz. Sistem bu görüşte tutuyor bizi. Sanatçılar dışında herkesin işine geliyor bir tür körlük olan parçacı görüşte yaşamak.

Çok teşekkürler değerli yorumlarınız için. Anarşizm benim ütopyam. Yıllar önce Haymarket diye bir kitap okumuştum; orada şöyle bir cümle var: Anarşizm başkalarının yaşam hakkına saygı duymaktır. Tam böyle olmayabilir; üzerinden 20 yıl geçti belki. Ama aşağı yukarı buydu.