jasmina’s Reviews > Krótko i szczęśliwie. Historie późnych miłości > Status Update

”Parasolki z pierwszego piętra” zniszczyły mnie psychicznie.

”Ale co do mnie, to nie mam w so­bie daru zjed­ny­wa­nia so­bie lu­dzi, nie mam przy­ja­ciół. Lu­dzie są w tłu­mie naj­bar­dziej sa­mot­ni, wiesz. Ja chy­ba zmar­no­wa­łam so­bie ży­cie.”

„–W su­mie to taka zwy­kła hi­sto­ria o mi­ło­ści. […]
–Naj­bar­dziej nie­ty­po­wa to chy­ba w licz­bach. My­śmy mie­li czter­dzie­ści lat bez sie­bie i do­pie­ro te­raz te czte­ry wspól­ne. To jest dzie­si­ęć razy wi­ęcej nie­ra­zem niż ra­zem. […] Ale tak o nas nie pisz - prosi.
–A jak na­pi­sać?
–Na­pisz: Żyli krót­ko i szczęśli­wie.”

„Głos to już jest coś bar­dzo re­al­ne­go, jest ja­kiś, na­rzu­ca się, nie mo­żna go so­bie wy­obra­żać tak czy tak, jest, jaki jest. Praw­dzi­wy, ni­ski albo wy­so­ki, czy­jś. Więc słu­chać two­je­go gło­su to prze­ko­nać się osta­tecz­nie, że ist­nie­jesz, z krwi i ko­ści, że so­bie cie­bie nie wy­my­śli­łam.”

”On – uwa­żnie czy­tał mi­ędzy wier­sza­mi, jest z na­tu­ry bar­dziej sku­pio­ny, ma do­brą pa­mi­ęć. Ona, roz­trze­pa­na, za­po­mi­na, co usły­sza­ła wczo­raj, a tym bar­dziej, co jej po­wie­dział kil­ka ty­go­dni temu.”

”On uśmie­cha się, nie pa­trząc w jej stro­nę. Jed­nak na dźwi­ęk jej gło­su jego twarz się roz­ja­śnia, jak­by w tym za­gra­co­nym po­ko­ju – pe­łnym ha­fto­wa­nych po­duch, ksi­ążek, por­ce­la­no­wych bi­be­lo­tów – na­stąpi­ło wła­śnie małe wy­ła­do­wa­nie elek­trycz­ne.”

”Art lo­ving old bat se­eks cul­tu­red man for one last fling.”

”Ma­ria gra kon­cert g-moll Pro­ko­fie­wa. Uśmie­cha się lek­ko i pa­trzy na nie­go, a wła­ści­wie przez nie­go.
Na kogo pa­trzy Ma­ria, kogo wi­dzi, nie wia­do­mo.”