Tintarella’s Reviews > جامعه مصرفی، اسطوره‌ها و ساختارها > Status Update

از خودبیگانگی، همان ساختار معامله با شیطان و به عبارتی همان ساختار جامعه‌ی تجاری است.

گسترش سریع جنبش مد: آنچه سستی، بی‌علاقگی و انفعال همگانی به شمار می‌آمد، در واقع نیروی فعال بالقوه‌ای بود که در حالت تسلیم، خستگی و کناره‌جویی قرار داشت و فوراً در دسترس بود. معجزه‌ای در کار نبود. این کناره‌جویی که از ماه مه به بعد دیده می‌شود وارونگی غیرقابل توجیه این فرایند نیست، بلکه تبدیل شکلی از شورش آشکار به شیوه‌ای از مخالفت پنهان است (اشکال گوناگون امتناع که موقتاً از عمل برای ایجاد تغییرات رادیکال دور شده)

از دست رفتن رابطه‌ی انسانی (خودانگیخته، متقابل، نمادین) امر بنیادی جوامع ماست. بر این اساس است که شاهد تزریق مجدد و نظام‌مند رابطه‌ی انسانی -به شکل نشانه‌ها- در مدار اجتماعی و مصرف این رابطه و صمیمیت انسانی به دلالت درآمده هستیم. مهمان‌دار، مددکار اجتماعی، دفترچه‌ی جذاب تبلیغاتی، همه‌ی این مبلغان کارگزار دارای رسالت احسان و تلطیف روابط اجتماعی از طریق لبخند نهادی هستند.

پیوند زیبایی و سرکوب در آیین خوش‌هیکلی یکی از بزرگ‌ترین تناقضات تمدن ماست. راز خوش‌هیکل بودن و جاذبه‌ی لاغری به این دلیل تا این حد عمیق عمل می‌کنند که اشکالی از خشونت هستند و این‌جا دقیقاً این بدن است که قربانی می‌شود؛ بدنی که هم در نقطه‌ی کمال خود تثبیت می‌شود و هم به گونه‌ای خشونت‌آمیز با قربانی شدن زنده می‌شود. کلیه‌ی تناقضات این جامعه در بدن خلاصه می‌شوند.

«پرسیل سفیدتر می‌شوید»، یک جمله نیست بلکه گفتمان پرسیل است. این جملات تبلیغاتی بیان‌کننده‌ی چیزی نیستند و معنا و مفهومی را نمی‌رسانند و نتیجتاً نه درست‌اند و نه غلط؛ آن‌ها دقیقاً معنا و استدلال را از بین می‌برند (در این‌جا یک جمله‌ی خبری بی‌پیرایه که یک جمله‌ی امری تکراری‌ست). این‌همان‌گویی کلامی، مانند گفتار جادویی در پی القای تکرار همان‌گویانه از طریق رویداد است. مصرف‌کننده با خریدن، رویدادی اسطوره‌ای را رقم می‌زند

منطق مصرف جایگاه متعالی سنتی بازنمایی هنری را از بین می‌برد. به شکل دقیق‌تر، شیء به لحاظ جوهر یا دلالت، دیگر بر تصویر برتری ندارد. دیگر یکی حقیقت دیگری نیست: آن‌ها در یک گستره و فضای منطقی با یک‌دیگر هم‌زیستی دارند و نقش نشانه را (در رابطه‌ی تمایز‌آمیز، برگشت‌پذیر و ترکیبی خود) بازی می‌کنند.

جامعه مصرفی ماهیتی متحرک دارد: اقشار وسیع مردم راه ترقی اجتماعی را می‌پیمایند، به جایگاهی بالاتر دست می‌یابند و همزمان نیاز فرهنگی پیدا می‌کنند که این نیاز چیزی جز ضرورت نشان دادن این منزلت بالاتر از طریق نشانه نیست. در کلیه‌ی سطوح جامعه، نسل‌های نوکیسه خواستار مجموعه‌ی خاص خود هستند؛ پس وارد کردن اتهاماتی چون ابتذال مخاطبان یا تاکتیک بی‌شرمانه‌ی صاحبان صنایع که خواهان فروش اجناس بنجل‌شان هستند، کاری بیهوده است

مصرف‌کنندگان در وضعیت فعلی مثل کارگران اوائل قرن ۱۹ ناآگاه و سازمان‌نیافته هستند. برای همین آنان همه‌جا از سوی مبلغان در مقام «افکار عمومی» (راز‌آمیز، خداگونه، حاکم) مورد ستایش قرار می‌گیرند؛ همان‌گونه که دموکراسی به ستایش مردم می‌پردازد اگر از جای‌شان تکان نخورند، حاکمیت مصرف‌کنندگان هم به رسمیت شناخته می‌شود اگر در پی ایفای نقش اجتماعی نباشند. مردم همان کارگرانند به شرطی که سازمان نیابند و تنها به مصرف قناعت کنند.

انسان تنها از زمانی موضوع علم قرار گرفته است که فروش اتومبیل از ساخت آن دشوارتر شده است.

ما دیگر همگام با ذوق‌زدگان نخواهیم گفت: رشد، فراوانی و در نتیجه برابری به ارمغان می‌آورد. همچنین این دیدگاه افراطی و معکوس را اتخاذ نخواهیم کرد که رشد مولد نابرابری ست. ما با وارونه‌سازی مسئله خواهیم گفت که این خود رشد است که تابع نابرابری ست. این ضرورت حفظ نظم اجتماعی نابرابر و ساختار اجتماعی امتیازات است که رشد را به عنوان عنصر استراتژیک خود تولید و بازتولید می‌کند.