Szaman’s Reviews > Dangerous Men and Adventurous Women: Romance Writers on the Appeal of the Romance > Status Update

Trochę przewracam oczami na traktowanie kobiet i mężczyzn jak totalnie sobie obce gatunki (a porównywanie próby porozumienia do między innymi relacji katolików i protestantów w Irlandi uważam za nelie na miejscu), ale też znalazłam sporo ciekawostek u Judith Arnold. Moją ulubioną jest diss na literaturę męską, gdzie ceni(ło?)się kobietę ze względu na to jaka jest (piękna, matka, kochanka), a nie co robi.

Czytamy dalej! Penelope Williamson ma sporo ciekawych spostrzeżeń, nie robi fikołków logicznych, że och, dlaczego romanse są krytykowane (by women for women - kinda obvious), zauważa, że sporo typowych motywów romansu wynika po prostu z historycznych ról płciowych, które tenże nieco odwraca, jak to, że to ostatecznie bohaterka decyduje, czy Fabia chce, i dlaczego ten Fabio MUSI MIEĆ TĘ JEDNĄ i nie chce żadnej innej.

Ostatni update na dziś. Wszystkie autorki, które postanawiają bronić jakiegoś aspektu romansu krytykowanego przez krytyków (wiem, wiem), jakoś średnio to robią i wypada bardzo defensywnie. Również Doreen Owens Malek bardziej wymysla historie niż fakty i zakopuje się głęboko w mitologii i nie chce przyznać, że bohaterki to dziewice bo chrześcijańskie wartości są wciąż bardzo domyślne.

Is political correctness with us in the room now, Jayne Ann Krentz? xD

Mary Jo Putney I'm glad you exist. Czytam to dalej dlatego, że jej esej był bardzo konkretny więc mam nadzieję, że przynajmniej jeszcze jeden taki znajdzie

Linda Barlow ma kilka dobrych obserwacji, ale popada w tendencję defensywną, że uuu tell not show jest spoko bo kobiety to lubią xD nie kurwa, typo, to że powiesz czytelniczkom, że ktoś kogoś kocha ale tego nie pokażesz to nikt ci nie uwierzy, że tak jest, show not tell nie sprawia, że to pisanie od razu jest, uwaga, MĘSKIE 🤦🏽‍♀️🤡

Dobra, podast się sam nie zrobi :3