Noam’s Reviews > Op weg naar De Hartz > Status Update

'(Dat vieze vrouwtje, dat nare vieze wijfje. Eten van haar, eten aangereikt door die klamme werksterhandjes, daarnaar gekeken met die ogen, die roerloze, theekleurige blik, daarin geademd en wie weet, wie weet... Huu, dat vieze, dat weerzinwekkende vrouwtje... Maar ook dat zou hij verdragen, ook dat zou hij eten als Somsen zoiets ook at.)' p.459

''Dan drinken we eerst een kopje thee,' zei Sylvia. 'Fijn hoor, met dat koude weer, heel rustig. Geweldig hè, dat hij nu net toevallig zoveel tijd heeft voor ons en niet steeds naar Brussel en zo moet. En dan vraagt hij naar het kantoor, en naar mijn ouders en mijn vriendinnen, en naar vroeger, mijn kindertijd en zo.' Sylvia keek wat zorgelijk en nadenkend.' p.414

'...schrik, ontzetting eigenlijk bij die woorden, vreselijke dingen: Sylvia - maar wat, maar wat? lets zwarts, een duistere ruimte zonder vormen of contouren, opende zich voor zijn ogen - Sylvia, o Sylvia, het vreselijke; de onvatbare schimmen die haar belaagden. Machteloos was hij, alsof ze van hem wegkantelde een verre ruimte in, voorgoed onbereikbaar was gewordn...' p.346

''Zo, Ewout, moet jouw houding zijn: als een geschenk. Aan haar de keuze dat te aanvaarden. Dat wekt vrouwelijke diepten die verdergaan dan verliefdheid of seks. Zij is het, Ewout, de uitverkorene aan wie jij je moet wijden, voor wie je moet werken. Ook jouw studie is een bewijs van jouw liefde voor haar.' Ja, zo was het maar net. Mooie diepzinnige woorden waren dat.' p.268

'Hij zei: 'Maar wat een verschrikking dit verhaal, wat een ellende. Dat mensen zoiets overkomt.' (En wat had Somsen gezegd: 'Een psychopaat, die Dostojevski, nee, een psychoot, en epilepticus. Een heel erg gestoorde man. Geen goede boeken die de mensheid verrijken. Maar toch, maar toch...) 'Gruwelijk zo'n boek; dat wil je gewoon niet weten zulke ellende.' p.247

'En toen was er Sylvia. 'Je moet een vriendin hebben, had Somsen gezegd. 'Daar ben je nu aan toe; dat geeft rust en veiligheid, en seks. Niet meer dat gezwerf langs cafés en gerommel met meisjes, maar een vaste vriendin.' p.212

''Zul je mij voortaan gehoorzamen?' Het was geen vraag die Somsen stelde, zijn ogen dwingend op hem, Ewout, gericht. Een eis was het, een gebod.
'Ja maar, ja maar...' Hij, Ewout, draaide met zijn schouders, langs Somsen kijkend zijn hoofd bewegend bij elk woord. 'Ja maar...
'Neer!!!' De stem van Somsen bulderde. 'Neer!!!' Met zijn grote zware handen drukte hij op Ewouts schouders, krachtig duwend en zo onverwacht.'

'Plotseling, zomaar, hij was het niet van plan geweest, plotseling had hij een boek geschreven, een roman. Ach, een romannetje schrijven, zo'n boekje als van Mulisch (hij had net 'De diamant' gelezen en meneer Tienoppen). Zo'n boekje, zo'n romannetje dat moest toch kunnen voordat hij de grote werken zou schrijven; het echt belangrijke, de werken van ernst en inzicht waarvan hij wist dat hij ze in zich had...' p.70

'Bescheiden en dienstbaar zou hij zijn, haast of hij incognito was en dan, als de tijd rijp was, zou hij zich opnieuw tonen. Krachtig was hij dan geworden, zonder die holte, die zwakte in hem die hij steeds moest verbergen, moest toedekken door houdingen, door gedrag. Steeds opnieuw iedereen vóór zijn, iedereen verrassen - steeds die moeiten, steeds die zorgen en angsten.' p.56-57

'Meindert die altijd bij hem had willen zijn, hongerig wachtend op zijn woorden; beschikbaar als een tweede lichaam; een kracht die aan hem toegevoegd was, alsof hij zich voortzette in Meindert, en door middel van Meindert in het andere, het meerdere; de dingen, de ruimten die meegaven; nee anders nog, die zich openden, die zich naar hem toekeerden, meegevend, vormbaar door Meindert, die dat al was.' p.23